Święty Barnaba Apostoł – Towarzysz św. Pawła i Syn Pocieszenia

Każda pasjonująca opowieść o początkach chrześcijaństwa kryje w sobie postacie, które choć nie należały do ścisłego grona Dwunastu, całkowicie odmieniły losy rodzącego się Kościoła. Dokładnie tak zaczyna się życiorys świętego Barnaby, człowieka o niezwykłej charyzmie, wielkim sercu i niezłomnej wierze. Przyszedł na świat na malowniczym Cyprze w zamożnej żydowskiej rodzinie z kapłańskiego pokolenia Lewiego. Na narodzinach otrzymał imię Józef, jednak jego późniejsze czyny i styl życia sprawiły, że apostołowie nadali mu przydomek, pod którym przeszedł do historii: Syn Pocieszenia (z aramejskiego Bar-nebha). Imię to doskonale oddawało jego łagodne usposobienie, niespotykaną empatię oraz niezwykłą zdolność wnoszenia nadziei tam, gdzie panował strach i ludzkie zagubienie.

Zanim Święty Barnaba stał się jednym z filarów misji pogańskich, dał się poznać w Jerozolimie jako wzór bezgranicznego oddania i hojności. Prawdopodobnie kształcił się u boku słynnego rabina Gamaliela, co dało mu znakomite wykształcenie i gruntowną znajomość Pisma. Po przyjęciu wiary w Chrystusa bez wahania sprzedał swój majątek ziemski na Cyprze, a uzyskane pieniądze przyniósł i złożył u stóp apostołów, by wesprzeć najuboższych członków nowej wspólnoty. To właśnie ta bezkompromisowa postawa, czyste intencje oraz otwartość na drugiego człowieka sprawiły, że zyskał ogromne zaufanie we wczesnochrześcijańskim świecie.

Jednak najważniejszy i najbardziej przełomowy moment, jaki opisuje historia świętego Barnaby, wiąże się bezpośrednio z postacią św. Pawła z Tarsu, znanego wcześniej jako Szaweł – bezwzględny prześladowca chrześcijan. Gdy Szaweł nawrócił się pod Damaszkiem i przybył do Jerozolimy, nikt z lęku nie chciał mu uwierzyć. Wszyscy podejrzewali podstęp i odsuwali się od niego. To właśnie Barnaba, jako jedyny, dostrzegł w dawnym oprawcy autentyczną przemianę. Wyciągnął do niego pomocną dłoń, przyprowadził przed oblicze przestraszonych apostołów i osobiście poręczył za niego, otwierając Pawłowi drzwi do wielkiej misji ewangelizacyjnej. Bez zaufania i odwagi Barnaby losy Kościoła mogłyby potoczyć się zupełnie inaczej.

Obaj misjonarze stworzyli duet idealny i wspólnie wyruszyli w pierwszą wielką podróż apostolską, która objęła Cypr oraz tereny dzisiejszej Turcji. Ich nauczaniu w Antiochii towarzyszyły liczne cuda, a to właśnie tam po raz pierwszy uczniów Jezusa zaczęto oficjalnie nazywać "chrześcijanami". Z czasem drogi Pawła i Barnaby rozeszły się z powodu ludzkich różnic zdań dotyczących zabrania w kolejną podróż młodego Jana Marka (przyszłego ewangelisty i krewnego Barnaby). Barnaba, wierny swojemu przydomkowi, postanowił dać młodzieńcowi drugą szansę i wraz z nim odpłynął na rodzinny Cypr, gdzie kontynuował gorliwą ewangelizację, stając się pierwszym biskupem tej wyspy.

Finał jego ziemskiej wędrówki nastąpił około 61 roku w cypryjskim mieście Salamina. Jego ogromne sukcesy w nawracaniu pogan wywołały wściekłość przeciwników nowej wiary. Podczas żarliwego przemówienia w synagodze, rozwścieczony tłum porwał apostoła, wyprowadził go poza mury miasta i ukamienował. Przed śmiercią Barnaba trzymał blisko serca przepisaną przez siebie Ewangelię według św. Mateusza, co na zawsze ukształtowało późniejsze atrybuty świętego Barnaby. Po dokonaniu zbrodni, napastnicy próbowali spalić jego ciało, jednak płomienie cudownie go nie tknęły, dzięki czemu wierni towarzysze zdołali z szacunkiem pochować nienaruszone szczątki. Choć nie należał do pierwotnej Dwunastki, Kościół ze względu na jego tytaniczną pracę misyjną do dziś tytułuje go pełnoprawnym Apostołem.