Św. Wawrzyniec Iustiniani
-
Wspomnienie: 8 stycznia
-
Patron: Wenecji, kanoników regularnych
-
Atrybuty: krzyż patriarchalny, księga, jałmużna, mitra leżąca u stóp (symbol odrzucenia zaszczytów)
-
Kanonizacja: 16 października 1690 r. (przez papieża Aleksandra VIII)
Reformator o sercu żebraka i mistyk wenecki. Jego historia to dowód na to, że prawdziwa godność nie kryje się w purpurze i tytułach, lecz w cichej służbie ubogim i całkowitym ogołoceniu duszy dla Chrystusa.
Od arystokraty do sługi ubogich – życiorys i historia
Wawrzyniec (Lorenzo) Giustiniani urodził się w 1381 roku w jednej z najpotężniejszych i najbogatszych rodzin weneckich. Świat stał przed nim otworem, oferując karierę polityczną i luksusowe życie. Jednak w wieku 19 lat, pod wpływem wizji Mądrości Bożej, zdecydował się porzucić plany matki dotyczące aranżowanego małżeństwa i wstąpił do wspólnoty Kanoników Regularnych na wyspie San Giorgio in Alga.
Zamiast korzystać z przywilejów swojego urodzenia, Wawrzyniec wybrał drogę radykalnego ubóstwa. Znany był z tego, że w łachmanach żebrał w najbardziej ruchliwych częściach Wenecji, a nawet przed własnym rodzinnym pałacem, aby wyzbyć się pychy. Jego mądrość i świętość sprawiły, że wbrew własnej woli został mianowany biskupem Castello, a w 1451 roku papież Mikołaj V nadał mu tytuł pierwszego patriarchy Wenecji.
Jako patriarcha zreformował życie duchowe miasta, walczył z przepychem kleru i osobiście rozdawał dochody diecezji potrzebującym. Był autorem głębokich pism mistycznych, w tym dzieła "O stopniu doskonałości". Zmarł w 1456 roku, opłakiwany przez całe miasto, które widziało w nim ojca, a nie tylko kościelnego dostojnika.