Święty Franciszek Caracciolo – Cudownie Ocalony Arystokrata i Wielki Czciciel Eucharystii

Święty Franciszek Caracciolo urodził się w 1563 roku w niewielkiej, włoskiej miejscowości Villa Santa Maria, leżącej w regionie Abruzji. Początkowo nie nosił imienia Franciszek – na chrzcie otrzymał imię Askaniusz. Pochodził z niezwykle zamożnego i potężnego rodu książęcego. Jego młodość upływała w dostatku, na polowaniach, grach i typowych dla ówczesnej arystokracji rozrywkach. Od najmłodszych lat wyróżniał się wielką wrażliwością na los ubogich i często rozdawał im jedzenie ze swojej kuchni.

Punktem zwrotnym w jego życiu okazał się rok 1585, kiedy to w wieku zaledwie 22 lat młody Askaniusz zapadł na niezwykle rzadką i agresywną chorobę skóry. Ciało chłopca pokryło się bolesnymi ranami, a lekarze bezradnie rozkładali ręce, podejrzewając, że to trąd. Opuszczony przez przerażonych możliwością zakażenia znajomych, Askaniusz znalazł się na skraju śmierci. Właśnie wtedy, w głębokiej samotności swojego pokoju, złożył Bogu uroczystą obietnicę: jeśli zostanie uzdrowiony, porzuci arystokratyczne życie i całkowicie poświęci się służbie kapłańskiej. Zaledwie kilka dni później choroba w cudowny i niewytłumaczalny sposób ustąpiła. Chłopak nie zapomniał o swojej obietnicy. Bez wahania zrzekł się prawa do dziedziczenia ogromnego majątku, rozdał swoje dobra ubogim i wyruszył do Neapolu, by tam uczyć się teologii.

W Neapolu przyjął święcenia kapłańskie i dołączył do Bractwa Białych, które zajmowało się opieką nad skazanymi na śmierć i najbardziej opuszczonymi więźniami. Wtedy jednak w jego życiu zdarzył się przypadek, który wielu uznałoby za błąd, a on odczytał jako głos z nieba. Pewnego dnia dotarł do niego list napisany przez dwóch kapłanów – Jana Augustyna Adorno i Fabrycego Caracciolo. List zawierał propozycję stworzenia zupełnie nowej wspólnoty zakonnej. Zbieg okoliczności polegał na tym, że przesyłka była zaadresowana do innego księdza o tym samym nazwisku! Askaniusz odczytał pomyłkę kuriera jako znak Bożej opatrzności, natychmiast skontaktował się z nadawcami listu i w 1588 roku wspólnie założyli nową kongregację. W ten sposób narodzili się Klerycy Regularni Mniejsi.

Askaniusz, składając śluby zakonne, na znak głębokiej pokory i odcięcia się od dawnego życia, przyjął imię Franciszek – z miłości do św. Franciszka z Asyżu. Nowy zakon opierał się na bardzo surowych zasadach. Obok klasycznych ślubów czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, bracia składali czwarty, niezwykły ślub: nie ubiegania się o żadne kościelne zaszczyty i godności. Fundamentem ich codziennego życia była nieustanna modlitwa pokutna oraz wieczysta adoracja Najświętszego Sakramentu. Bracia na zmianę, dniem i nocą, czuwali przed ołtarzem. To właśnie gorliwa miłość do Eucharystii zdefiniowała duchowość zgromadzenia i ukształtowała najważniejsze atrybuty świętego, dlatego w sztuce sakralnej Święty Franciszek Caracciolo jest najczęściej ukazywany z monstrancją w dłoniach.

Święty był człowiekiem niezwykle skromnym. Choć papież wielokrotnie chciał mianować go biskupem, Franciszek konsekwentnie odmawiał, podpisując swoje listy jedynie słowami "Franciszek, grzesznik". Zmarł z wycieńczenia organizmu, u progu kolejnej podróży misyjnej, 4 czerwca 1608 roku w miejscowości Agnone, w wieku zaledwie 44 lat. Przed śmiercią wypowiedział swoje ostatnie słowa: "Idźmy, idźmy do nieba!". Pozostawił po sobie prężnie działający zakon i piękne świadectwo życia oddanego modlitwie.