Święty Szarbel Makhlouf – Pustelnik z Libanu i Niezwykły Cudotwórca

Kiedy myślimy o wielkich postaciach historycznych, zazwyczaj wyobrażamy sobie przywódców, mówców lub reformatorów wywierających bezpośredni wpływ na losy świata. Historia Kościoła zna jednak zupełnie inny wymiar wielkości – taki, który rodzi się w absolutnej ciszy, samotności i całkowitym oddaniu Bogu. Postacią, która w spektakularny sposób ukazuje tę prawdę, jest bez wątpienia maronicki mnich z Libanu, którego postawa do dziś budzi podziw na wszystkich kontynentach.

Od wiejskiego chłopca do maronickiego mnicha

Analizując życiorys świętego Szarbela Makhloufa, trafiamy do urokliwej, wysokogórskiej wioski Buka Kafra w Libanie. To właśnie tam w 1828 roku urodził się Youssef Antoun Makhlouf. Wychowywał się w prostej, bardzo pobożnej rodzinie rolniczej. Od najmłodszych lat wykazywał niezwykłą ciągotę do samotności i modlitwy – zamiast dziecięcych gier i zabaw wolał zabierać bydło na wypas i spędzać czas w pobliskiej grocie, którą koledzy nazywali z uśmiechem „grotą świętego”.

Mając zaledwie 23 lata, bez pożegnania z rodziną opuścił dom rodzinny, by wstąpić do Zakonu Maronickiego. Przyjął imię Charbel (w polskiej transkrypcji Szarbel) na cześć antycznego męczennika z Antiochii. Po ukończeniu studiów teologicznych i przyjęciu święceń kapłańskich spędził 16 lat w klasztorze świętego Marona w Annaya, gdzie dał się poznać jako wzór bezwzględnego posłuszeństwa, pracowitości i głębokiej pobożności eucharystycznej.

Pustelnia w Annaya i siła absolutnego milczenia

Pragnienie jeszcze głębszego zjednoczenia z Bogiem sprawiło, że w 1875 roku otrzymał zgodę przełożonych na przeniesienie się do oddalonej pustelni Świętych Piotra i Pawła. To właśnie jako pustelnik z Annaya spędził ostatnie 23 lata swojego ziemskiego życia. Jego codzienna rutyna opierała się na wielogodzinnych adoracjach Najświętszego Sakramentu, surowym poście, pracy fizycznej w winnicy i skrajnym ubóstwie. Własnoręcznie wyrzekł się wszelkich wygód – sypiał na twardym sienniku z koziej sierści, a za poduszkę służył mu kawałek drewna owinięty w stary materiał.

Gdy przyjrzymy się bliżej temu, jak w sztuce i tradycji przedstawiane są atrybuty świętego Szarbela, dostrzeżemy prosty, czarny habit maronicki oraz skromną lampę oliwną. Towarzyszyła mu ona podczas nocnych czuwań modlitewnych w chłodnej kaplicy i stawała się jedynym świadkiem jego żarliwych rozpraszających mrok próśb za cały świat.

Niewyjaśnione zjawiska i zdumiewające cuda

Mnich zmarł w Wigilię Bożego Narodzenia 1898 roku po udarze mózgu, którego doznał podczas odprawiania Mszy Świętej. Choć jego śmierć przeszła początkowo bez większego echa, wkrótce po pogrzebie wokół jego grobu zaczęły dziać się rzeczy niesamowite. Przez 45 kolejnych nocy z miejsca jego pochówku roztaczała się niezwykła, jasna poświata widoczna z wielu kilometrów. Kiedy władze kościelne zdecydowały o ekshumacji, okazało się, że ciało zmarłego nie uległo rozkładowi, zachowując elastyczność i temperaturę żywego człowieka, a z jego wnętrza wydzielał się pachnący płyn (mieszanina krwi i wody).

W tym momencie rozpoczęła się nowa epoka w kultowym wymiarze jego postaci. Tysiące chorych przybywających do jego grobu doznawało natychmiastowych uzdrowień z paraliżu, ślepoty czy nowotworów. Aby zrozumieć, czego patronem jest święty Szarbel, wystarczy spojrzeć na setki kul, aparatów medycznych i świadectw lekarskich pozostawionych w klasztorze w Annaya. Do najbardziej znanych należą spektakularne, opisane w prasie medycznej cuda świętego Szarbela Makhloufa, takie jak uzdrowienie sparaliżowanej Nohad El Shami, której zakonnik miał ukazać się we śnie i dokonać operacji chirurgicznej. Do dziś tysiące wiernych na całym świecie modli się o jego wstawiennictwo, używając poświęconego oleju z Annaya.