Święty Jerzy – Wielki Męczennik i Rycerz Chrystusa
-
Wspomnienie: 24 kwietnia
-
Patron: Anglii, Gruzji, Portugalii, Litwy, a także żołnierzy, rycerzy, rolników, skautów oraz harcerzy. Opiekun chroniący przed epidemiami i chorobami zakaźnymi.
- Atrybuty: biały koń, lśniąca zbroja rycerska, tarcza z czerwonym krzyżem na białym tle, smok u stóp, długa włócznia (często złamana) lub miecz.
- Kanonizacja: Jego kult został oficjalnie zatwierdzony w 494 roku przez papieża Gelazjusza I (jest to tzw. kanonizacja przedkongregacyjna)
Życiorys świętego Jerzego: Od rzymskiego legionisty do pogromcy zła
Święty Jerzy to postać, która nieprzerwanie fascynuje ludzi od blisko dwóch tysiącleci. Jego autentyczna historia rozpoczyna się w III wieku w Kapadocji (na terenie dzisiejszej Turcji), gdzie przyszedł na świat w głęboko wierzącej, zamożnej rodzinie chrześcijańskiej. Zafascynowany dyscypliną i etosem żołnierskim, młody Jerzy poszedł w ślady ojca i wstąpił do rzymskich legionów. Dzięki swojej niezwykłej odwadze, bystrości umysłu i zdolnościom dowódczym, robił błyskawiczną karierę. Szybko awansował na trybuna w osobistej gwardii przybocznej potężnego cesarza Dioklecjana.
Niestety, jego pełna sukcesów droga życiowa brutalnie zderzyła się z wielką polityką imperium. W 303 roku Dioklecjan wydał edykt nakazujący systematyczne i krwawe prześladowanie chrześcijan. Jerzy, jako człowiek o niezłomnych, moralnych zasadach, nie potrafił milczeć ani ukrywać swojej tożsamości. Sprzeciwił się rozkazom władcy, zrzekł się swojego wysokiego stanowiska i rozdał zgromadzony majątek ubogim, publicznie wyznając wiarę w Chrystusa. Ten akt odwagi przypieczętował jego los. Został poddany niewyobrażalnym torturom – łamano go kołem, przymuszano do picia trucizny, bito i szarpano, a wreszcie, w 304 roku, ścięto mu głowę mieczem w palestyńskiej Liddzie. Ponieważ podczas kaźni wykazał się nadludzką cierpliwością i odwagą, Kościół do dziś czci go jako wielkiego męczennika, a jego bohaterska postawa stała się ostatecznym symbolem wierności swoim przekonaniom.
O ile fakty historyczne ukazują nam dzielnego, rzymskiego żołnierza, o tyle wyobraźnia wieków średnich ubrała jego postać w szaty najpiękniejszych baśni. Złota Legenda, spisana w XIII wieku, ugruntowała opowieść, która zawładnęła umysłami ówczesnych ludzi. Niezwykle słynna legenda o świętym Jerzym opowiada o pogańskim mieście Silene w Libii, które było terroryzowane przez straszliwego, jadowitego smoka. Potwór zatruwał wodę i powietrze, żądając codziennych ofiar najpierw z owiec, a później z dzieci i młodych ludzi. Kiedy tragiczny los padł na piękną królewnę, córkę miejscowego władcy, na ratunek zjawił się tajemniczy, nieustraszony rycerz.
To właśnie z tego pełnego napięcia opowiadania wywodzi się najbardziej znany na świecie motyw w ikonografii i sztuce: Święty Jerzy i smok. Uzbrojony w głęboką wiarę, rycerz uczynił na sobie znak krzyża, po czym zaatakował i ciężko ranił bestię swoją włócznią, nakazując księżniczce obwiązanie szyi potwora jej pasem. Jerzy poprowadził obezwładnionego smoka do miasta i obiecał mieszkańcom, że ostatecznie go zgładzi, jeśli tylko odrzucą pogańskie wierzenia i przyjmą chrzest. Zafascynowani jego odwagą, król i całe miasto uwierzyli w Chrystusa. W tej pięknej alegorii smok nie jest tylko baśniowym potworem – symbolizuje szatana, zło, pogaństwo oraz nasze ludzkie słabości, z którymi każdy człowiek musi stoczyć swoją wewnętrzną walkę.
Z biegiem wieków kult dzielnego rycerza rozprzestrzenił się na cały chrześcijański świat, od Bliskiego Wschodu aż po mroźną północ Europy. Stał się on uosobieniem rycerskości, honoru i bezinteresownej opieki nad najsłabszymi. To właśnie te uniwersalne, ponadczasowe wartości sprawiły, że został wybrany na opiekuna ludzi młodych i pełnych ideałów. Do dziś jest z dumą czczony jako główny patron harcerzy i skautów na całym globie, którzy każdego dnia starają się naśladować jego odwagę, prawość i gotowość do niesienia pomocy innym w potrzebie.

