Święty Arkadiusz z Mauretanii
-
Wspomnienie: 12 stycznia
-
Patron: Osób chorych, cierpiących na bóle stawów, poddawanych ciężkim operacjom oraz ofiar tortur.
-
Atrybuty: Palma męczeństwa, miecz, korona.
-
Kanonizacja: Święty czczony w Kościele od starożytności (kult uznany przed formalnym procesem kanonizacyjnym).
Niezłomny świadek wiary, który wybrał okrutne cierpienie fizyczne, by zachować czystość ducha. Jego historia to dowód na to, że ucieczka od zgiełku świata nie musi oznaczać samotności.
Życiorys Św. Arkadiusza – Męczeństwo za cenę prawdy
Arkadiusz żył na przełomie III i IV wieku w Cezarei Mauretańskiej (dzisiejsza Algieria). Był to czas jednych z najkrwawszych prześladowań chrześcijan za panowania cesarza Dioklecjana. Arkadiusz, będąc człowiekiem wykształconym i głęboko wierzącym, postanowił uniknąć przymusowego składania ofiar pogańskim bożkom. Schronił się w górach, wiodąc życie pustelnika, wypełnione modlitwą i postem.
Jego ucieczka nie uszła jednak uwadze namiestnika rzymskiego. Żołnierze, nie mogąc odnaleźć samego Arkadiusza, aresztowali jego krewnego (według innych źródeł przyjaciela), grożąc mu śmiercią, jeśli zbieg się nie ujawni. Gdy wieść ta dotarła do pustelni, Arkadiusz bez wahania wrócił do miasta. Dobrowolnie oddał się w ręce sędziego, by ratować niewinnego człowieka.
Sędzia, widząc odwagę Arkadiusza, zaproponował mu wolność w zamian za wyrzeczenie się Chrystusa. Święty stanowczo odmówił. Rozwścieczony urzędnik skazał go na jedną z najbardziej okrutnych tortur w historii martyrologii. Nakazał odcinać członki Arkadiusza kawałek po kawałku, staw po stawie, pozostawiając tułów przy życiu tak długo, jak to możliwe. Mimo niewyobrażalnego bólu, Arkadiusz do ostatniego tchnienia wielbił Boga, ofiarując swoje cierpienie jako świadectwo wiary. Zmarł około roku 304.