Święty Aleksander z Aleksandrii

Święty Aleksander z Aleksandrii przyszedł na świat około 250 roku w północnym Egipcie. Od najmłodszych lat swoje życie poświęcił służbie Bogu, zdobywając zaufanie wiernych oraz innych duchownych. W 313 roku, w niezwykle burzliwym okresie dla rodzącego się chrześcijaństwa, został wybrany na patriarchę jednego z najważniejszych miast starożytnego świata. Cała historia biskupa Aleksandrii to dowód na to, jak wielka odpowiedzialność spoczywała w tamtych czasach na barkach przywódców duchowych, którzy musieli nie tylko zarządzać ogromnymi społecznościami, ale też dbać o jedność i czystość nauczania.

Niedługo po objęciu przez niego stanowiska, w Kościele pojawiło się ogromne zagrożenie. Kapłan o imieniu Ariusz zaczął głosić nauki, według których Jezus Chrystus nie był w pełni Bogiem. To właśnie w tym krytycznym momencie biografia świętego Aleksandra nabiera największego znaczenia. Biskup jako pierwszy dostrzegł błędy w nauczaniu Ariusza i próbował wpłynąć na niego łagodną perswazją. Kiedy jednak herezja zaczęła się szybko rozprzestrzeniać, zagrażając fundamentom religii, Aleksander zwołał synod. Zdecydowanie potępił błędne tezy, stając się znany jako nieustępliwy obrońca wiary przed arianizmem. Jego twarda postawa i głęboka wiedza teologiczna doprowadziły ostatecznie do potępienia arianizmu na słynnym Soborze w Nicei w 325 roku.

Poza twardą walką z herezją, biskup był również wspaniałym budowniczym i opiekunem wiernych. Ufundował największy ówczesny kościół w mieście i dbał o rzesze pustelników żyjących na egipskich pustyniach, regularnie posyłając im kapłanów. Pozostawił po sobie także dziesiątki listów, które do dziś stanowią cenne źródło historyczne. Zmarł 18 kwietnia 326 roku, krótko po swoim wielkim triumfie na soborze. Dziś, gdy w kalendarzu liturgicznym przypada jego wspomnienie 26 lutego, Kościół katolicki oraz prawosławny czczą go jako wzór mądrego i odważnego duszpasterza, który nie bał się stanąć w obronie prawdy.