Święty Gabriel od Matki Bożej Bolesnej

Historia, którą napisało życie Franciszka Possentiego, to gotowy scenariusz na wciągający film. Zanim świat poznał go jako niezwykłego zakonnika, był zwykłym, cieszącym się życiem nastolatkiem. Urodził się w 1838 roku w Asyżu, w zamożnej i bardzo szanowanej rodzinie gubernatora Państwa Kościelnego. Jako jedenasty z trzynastu braci i sióstr, dorastał w atmosferze dobrobytu, choć jego wczesne dzieciństwo naznaczone było tragiczną śmiercią matki.

Młody Franciszek w niczym nie przypominał stereotypowego, zamyślonego kandydata na ołtarze. W rodzinnym Spoleto, dokąd przeprowadzili się z ojcem, znany był raczej jako bywalec salonów, miłośnik eleganckich ubrań, zapalony myśliwy i doskonały tancerz. Rówieśnicy nazywali go pieszczotliwie „il damerino”, co w wolnym tłumaczeniu oznacza elegancika lub wręcz duszę towarzystwa. Uwielbiał teatr, polowania, a także spotkania towarzyskie, na których zawsze błyszczał dowcipem i urokiem osobistym.

Wszystko zmieniło się w 1856 roku. Podczas wielkiej procesji ulicami Spoleto, niesiono cudowny obraz, na którym widniała Matka Boża Bolesna. Gdy Franciszek wpatrywał się w wizerunek, poczuł w sercu coś niezwykłego. Jak sam później relacjonował, usłyszał wyraźny, wewnętrzny głos Maryi, która powiedziała mu: „Franciszku, świat nie jest dla ciebie. Twoim powołaniem jest życie zakonne”. To mistyczne doświadczenie było tak silne, że młody chłopak z dnia na dzień podjął ostateczną decyzję. Ku wielkiemu zaskoczeniu rodziny, przyjaciół i całego miasta, dziewiętnastoletni gwiazdor salonów porzucił swoje bogate, wygodne życie i zapukał do furty surowego klasztoru.

Wybrał zgromadzenie, które słynęło z niezwykle rygorystycznych zasad i ascezy – to właśnie pasjoniści stali się jego nową rodziną. Przyjął tam imię, pod którym zna go dzisiaj cały Kościół: Gabriel. Życie w zakonie było dla niego drastyczną zmianą. Zamiast jedwabnych koszul nosił szorstki habit, zamiast wystawnych kolacji pościł, a noce spędzał na wielogodzinnych czuwaniach modlitewnych. Jednak to, co najbardziej zadziwiało jego współbraci, to nieustanny uśmiech, który nie schodził z jego twarzy. Gabriel odnalazł prawdziwą wolność, oddając się całkowicie rozważaniu męki Chrystusa i współcierpieniu z Maryją.

Niestety, jego droga do kapłaństwa została brutalnie przerwana. Gabriel zapadł na śmiertelną wówczas chorobę – gruźlicę. Znosił cierpienie z heroiczną cierpliwością i niezachwianą radością, traktując je jako szansę na jeszcze większe zjednoczenie z cierpiącym Jezusem. Zmarł w klasztorze w Isola del Gran Sasso 27 lutego 1862 roku, mając zaledwie 24 lata. Nie zdążył przyjąć święceń kapłańskich, nie dokonał w życiu wielkich misyjnych dzieł, nie napisał opasłych traktatów teologicznych. Mimo to jego grób szybko stał się miejscem spektakularnych cudów i nawróceń.

Dzisiaj ten młody Włoch jest czczony jako idealny patron młodzieży, ponieważ doskonale rozumie jej pasje, rozterki i burzliwe poszukiwania sensu życia. Jako patron studentów, inspiruje do tego, by w nauce i rozwoju osobistym nie zapominać o najważniejszym celu, jakim jest miłość do drugiego człowieka i Boga. Jego sanktuarium u stóp masywu Gran Sasso co roku przyciąga setki tysięcy młodych ludzi, którzy na sto dni przed maturą przyjeżdżają tam, by prosić o jego wstawiennictwo.