Święte Perpetua i Felicyta

Wybudowana na mocnych fundamentach wiary historia męczeństwa z III wieku naszej ery do dziś porusza serca milionów wiernych. Święte Perpetua i Felicyta żyły w Afryce Północnej za panowania cesarza Septymiusza Sewera. Wibija Perpetua była młodą, dwudziestodwuletnią patrycjuszką pochodzącą z bardzo bogatego i wpływowego rodu. Felicyta była z kolei jej niewolnicą, która w momencie aresztowania spodziewała się dziecka. Choć pochodziły z dwóch zupełnie różnych światów i dzieliło je pochodzenie oraz status społeczny, połączyła je niezachwiana miłość do Boga i wspólne, tragiczne więzienie.

Kiedy cesarz wydał edykt zabraniający przyjmowania chrztu pod groźbą surowych kar, obie kobiety znajdowały się w grupie przygotowującej się do tego sakramentu. Zostały aresztowane i wtrącone do ciemnego, dusznego lochu. Perpetua najbardziej cierpiała z powodu rozłąki ze swoim małym dzieckiem, które początkowo jej odebrano, a stary ojciec błagał ją na kolanach, by wyrzekła się wiary i ocaliła swoje życie. Z kolei Felicyta obawiała się, że nie będzie mogła zginąć razem ze swoimi braćmi i siostrami w wierze, ponieważ ówczesne rzymskie prawo zabraniało zabijania kobiet w ciąży. Wydarzyło się jednak coś, co ówcześni chrześcijanie uznali za cud – Felicyta przedwcześnie urodziła w więzieniu zdrową dziewczynkę, którą zaopiekowała się miejscowa gmina chrześcijańska.

Te święte matki stanęły razem na arenie w 203 roku. Jako męczennice z Kartaginy musiały zmierzyć się z dzikimi zwierzętami, w tym z rozjuszoną dziką krową, która miała je stratować. Mimo wielkiego strachu i bólu, wspierały się nawzajem do samego końca. Gdy zwierzęta nie zadały im śmiertelnych ciosów, wyrok ostatecznie wykonano od uderzeń miecza gladiatorów. Ich niezwykła odwaga, siła i miłość macierzyńska sprawiły, że do dziś są czczone jako wyjątkowe patronki matek, zwłaszcza tych w stanie błogosławionym i borykających się z trudnościami macierzyństwa.