Święta Katarzyna ze Sieny – Wielka Mistyczka i Odważna Przewodniczka Narodów

Święta Katarzyna ze Sieny przyszła na świat 25 marca 1347 roku we włoskiej Sienie jako dwudzieste czwarte z dwudziestu pięciorga dzieci zamożnego farbiarza wełny, Jakuba Benincasy, i jego żony Lapy. Już od najmłodszych lat dziewczynka wykazywała niezwykłą wrażliwość duchową. Gdy miała zaledwie sześć lat, doświadczyła swojej pierwszej wizji mistycznej, w której ujrzała uśmiechającego się do niej Chrystusa. To wydarzenie na zawsze odmieniło jej serce, sprawiając, że jako siedmiolatka złożyła prywatny ślub czystości.

Gdy Katarzyna weszła w wiek dojrzewania, rodzice – zgodnie z ówczesnym zwyczajem – zaplanowali dla niej korzystne małżeństwo. Dziewczyna jednak stanowczo odmówiła. Aby zniechęcić potencjalnych zalotników i ukazać swoją determinację, obcięła swoje piękne, długie włosy. Spotkało się to z ogromnym gniewem rodziny, która w ramach kary obarczyła ją najcięższymi pracami domowymi. Katarzyna znosiła to wszystko z uśmiechem, wyobrażając sobie, że usługuje samej Świętej Rodzinie. Ostatecznie ojciec, widząc niezłomną wiarę córki, ustąpił. Zezwolił jej na wstąpienie do Trzeciego Zakonu Świętego Dominika (tzw. mantolatek). Była tam jedyną tak młodą, niezamężną kobietą wśród starszych wdów.

Przez pierwsze lata życia zakonnego Katarzyna przebywała w niemal całkowitym odosobnieniu w swoim małym pokoju, oddając się modlitwie i surowym postom. Jednak Bóg miał wobec niej inne plany. Usłyszała wewnętrzny głos, który nakazał jej wyjść do ludzi i służyć potrzebującym. Skromna zakonnica stała się aniołem dla mieszkańców Sieny. Pielęgnowała trędowatych i chorych podczas epidemii czarnej śmierci, nie bojąc się zakażenia. Jej charyzma, mądrość i niezwykły dar jednania zwaśnionych rodów sprawiły, że szybko zgromadziła wokół siebie grupę wiernych uczniów i naśladowców.

Choć początkowo nie potrafiła ani czytać, ani pisać, jej wpływ na ówczesną politykę był ogromny. Katarzyna zaczęła dyktować listy do najważniejszych władców, biskupów, a nawet samych papieży. Nie bała się upominać najwyższych dostojników kościelnych, wzywając ich do porzucenia bogactwa i powrotu do ewangelicznego ubóstwa. Jej największym historycznym sukcesem było przekonanie papieża Grzegorza XI do zakończenia tzw. "niewoli awiniońskiej" i powrotu Stolicy Apostolskiej do Rzymu w 1377 roku. Był to czyn wymagający niezwykłej odwagi politycznej, na który nie zdobył się wcześniej żaden europejski władca.

Zmarła z wycieńczenia i z powodu postów w Rzymie 29 kwietnia 1380 roku, mając zaledwie 33 lata. Jej pośmiertne dzieła, w tym słynny "Dialog o Bożej Opatrzności", uznawane są dziś za arcydzieła duchowości. To właśnie głębia jej teologicznych przemyśleń sprawiła, że w XX wieku otrzymała prestiżowy tytuł jako doktor Kościoła, stając się jedną z pierwszych kobiet w historii uhonorowanych w ten sposób. Co więcej, ze względu na jej nieustanne dążenie do pokoju na Starym Kontynencie, została oficjalnie ogłoszona jako patronka Europy. Przeglądając dziś obrazy sakralne, łatwo ją rozpoznać – krzyż, lilia czy korona cierniowa to najważniejsze atrybuty świętej, które doskonale podsumowują jej życie pełne bólu, ale i nieskazitelnej miłości do Boga i drugiego człowieka.