Najświętsza Maryja Panna Królowa Polski – Matka i Opiekunka Narodu
-
Wspomnienie: 3 maja
-
Patronka: Główna Patronka Polski, archidiecezji częstochowskiej, przemyskiej, polskich żołnierzy oraz wszystkich rodaków w ojczyźnie i na emigracji szukających opieki i ratunku.
- Atrybuty: złota korona, berło królewskie, Dzieciątko Jezus na ramieniu, ryngraf (noszony przez żołnierzy jako znak opieki), rozłożysty płaszcz ochronny, pod którym chronią się wierni.
- Kanonizacja: Tytuł "Królowej Korony Polskiej" został oficjalnie uznany przez Kościół w 1908 roku decyzją papieża Piusa X. W 1920 roku Benedykt XV, na prośbę polskich biskupów po odzyskaniu niepodległości, ustanowił święto dla całej Polski, wyznaczając je na 3 maja.
Dzieje kultu maryjnego: Od cudownej obrony po królewskie śluby
Najświętsza Maryja Panna Królowa Polski to tytuł o niezwykle głębokim znaczeniu dla polskiej tożsamości, nierozerwalnie związany z najbardziej burzliwymi momentami w dziejach naszego kraju. Aby w pełni zrozumieć, dlaczego to właśnie Maryja została obrana za duchową władczynię narodu, musimy cofnąć się do mrocznych czasów XVII wieku. Rzeczpospolita znalazła się wtedy na skraju upadku, zalana z niemal wszystkich stron przez wrogie wojska. Największym ciosem był potop szwedzki (1655 r.), w wyniku którego wróg zajmował kolejne terytoria, a polska szlachta i wojsko masowo kapitulowały.
Przełomem w tej beznadziejnej sytuacji stała się heroiczna obrona Jasnej Góry. Niewielka załoga klasztoru w Częstochowie, dowodzona przez przeora Augustyna Kordeckiego, przez 40 dni skutecznie odpierała ataki przeważających sił szwedzkich. To zwycięstwo, powszechnie uznane w całym kraju za cud interwencji Matki Bożej, obudziło w narodzie wiarę i wolę walki. Wieść o tym, że święte miejsce zostało ocalone, stała się punktem zwrotnym wojny i sygnałem do ogólnonarodowego powstania przeciwko najeźdźcom.
Na fali tego duchowego i militarnego przebudzenia, powracający z wygnania król Jan Kazimierz Waza postanowił oficjalnie powierzyć losy państwa opiece Maryi. Tak rozpoczęła się słynna historia ślubów lwowskich. 1 kwietnia 1656 roku, w katedrze Wniebowzięcia NMP we Lwowie, król złożył uroczyste przyrzeczenie w obecności biskupów, senatorów i tłumów wiernych. W swoim przemówieniu oficjalnie obrał Maryję za Królową Korony Polskiej, oddając pod jej obronę siebie, swoje państwo i cały lud. Monarcha zobowiązał się jednocześnie do poprawy doli najuboższych chłopów, uznając ich wkład w walkę o niepodległość.
Choć Rzeczpospolita w późniejszych wiekach zniknęła z map Europy, tytuł ten przetrwał w sercach Polaków. W okresie zaborów to właśnie wiara w to, że Matka Boża opiekuje się narodem, pozwalała przetrwać najcięższe represje. Kiedy Polska w 1918 roku wreszcie odzyskała niepodległość, Episkopat Polski natychmiast zwrócił się do Watykanu z prośbą o ustanowienie oficjalnego święta dziękczynnego. Wybór daty – 3 maja – nie był przypadkowy. Celowo połączono święto kościelne z rocznicą uchwalenia Konstytucji 3 Maja, aby podkreślić jedność wiary, patriotyzmu i państwowości. W 1962 roku papież Jan XXIII oficjalnie ogłosił, że Maryja to Główna Patronka Polski (obok św. Wojciecha i św. Stanisława).
Dziś, spoglądając na Jasnogórski Obraz, łatwo dostrzec główne atrybuty Maryi, które przypominają o jej królewskiej godności. Są to przede wszystkim ofiarowane przez papieży i wiernych złote korony zdobiące głowy Maryi i Dzieciątka, a także bogato zdobione "sukienki" – nakładki na obraz wysadzane klejnotami. Świadczą one o nieprzerwanej od wieków miłości i ufności narodu, który w najtrudniejszych chwilach zawsze zwracał się do swojej Królowej.