Święta Brygida z Kildare

Historia kościoła w Irlandii nie byłaby kompletna bez tej niezwykłej kobiety. Święta Brygida z Kildare, nazywana często "Maryją Gaelów", urodziła się około 451 roku jako córka pogańskiego wodza i chrześcijańskiej niewolnicy. Od najmłodszych lat jej serce przepełnione było niespotykaną hojnością. Legenda głosi, że jako dziecko rozdawała ubogim wszystko, co wpadło jej w ręce – od masła z ojcowskiej spiżarni po drogocenne miecze.

Jej życie to fascynująca opowieść o walce o powołanie. Choć ojciec chciał ją dobrze wydać za mąż, ona wybrała życie w czystości. Patronka Irlandii zasłynęła nie tylko pobożnością, ale i niezwykłym sprytem oraz cudami. Najsłynniejsza opowieść dotyczy założenia klasztoru w Cill Dara (Kościół Dębu – dzisiejsze Kildare). Gdy poprosiła króla Leinsteru o ziemię pod budowę, ten wyśmiał ją, oferując tyle gruntu, ile zdoła przykryć jej płaszcz. Brygida zgodziła się, a gdy rzuciła swój skromny ubiór na ziemię, ten zaczął się rozrastać w cudowny sposób, pokrywając ogromne połacie terenu, na których wkrótce stanął podwójny klasztor – dla mnichów i mniszek.

W kulturze ludowej niezwykle ważny jest Krzyż świętej Brygidy. Tradycja mówi, że splatała go z sitowia, siedząc przy łożu umierającego pogańskiego wodza, tłumacząc mu jednocześnie sens męki Chrystusa. Ten prosty gest doprowadził do nawrócenia mężczyzny przed śmiercią. Dziś krzyże te wiesza się w irlandzkich domach, by chroniły je przed pożarem i złem.

Jako jedna z najważniejszych postaci w kalendarzu liturgicznym, otwierająca poczet, w którym znajdują się święci 1 lutego, Brygida łączy w sobie surowość mniszki z ciepłem opiekunki domowego ogniska. Jej cuda często dotyczyły rozmnażania żywności – mleka, masła, a nawet piwa, które w tamtych czasach było bezpieczniejszym napojem niż woda. Matka Gaelów zmarła w opinii świętości około 525 roku, pozostawiając po sobie dziedzictwo, które przetrwało wieki, czyniąc ją jedną z najbardziej ukochanych świętych na Zielonej Wyspie i w całej Europie.