Św. Grzegorz z Nyssy
-
Wspomnienie: 10 stycznia
-
Patron: Teologów, mistyków, orędownik w sprawach czystości wiary (jeden z Ojców Kościoła).
-
Atrybuty: Księga, pióro, strój biskupi rytu wschodniego (omoforion), zwój pisma.
-
Kanonizacja: Święty uznany na drodze kultu odwiecznego (przed sformalizowaniem procesu kanonizacji).
Filar teologii i mistyk zakochany w Nieskończoności. Jego historia to dowód na to, że potęga intelektu może iść w parze z pokorą serca.
Życiorys Św. Grzegorza z Nyssy – Filozof w służbie Ewangelii
Święty Grzegorz z Nyssy, żyjący w IV wieku (ok. 335–395 r.), to postać niezwykła nawet na tle swoich wybitnych czasów. Był młodszym bratem św. Bazylego Wielkiego i przyjacielem św. Grzegorza z Nazjanzu – razem tworzyli grupę tzw. Ojców Kapadockich, którzy ukształtowali teologię chrześcijańską, jaką znamy dzisiaj.
Początkowo Grzegorz nie planował kariery duchownej; kształcił się na retora i ożenił się z pobożną Teosebią. Jednak pod wpływem rodziny i własnych poszukiwań duchowych, poświęcił życie Kościołowi. Choć z natury był człowiekiem łagodnym, ceniącym ciszę i kontemplację, w 371 roku został wyświęcony na biskupa Nyssy.
Jego posługa nie była łatwa. Przyszło mu żyć w czasach, gdy Kościołem targała herezja arianizmu (zaprzeczająca bóstwu Jezusa). Grzegorz, mimo prześladowań i banicji, stał się jednym z najgorliwszych obrońców Credo (Wyznania Wiary). Odegrał kluczową rolę podczas Soboru w Konstantynopolu w 381 roku, gdzie doprecyzowano naukę o Duchu Świętym. Zostawił po sobie wspaniałe pisma mistyczne, w których opisywał życie chrześcijańskie jako „epektasis” – nieustanne, nieskończone podążanie i wzrastanie ku Bogu.