Święty Willibald – Wielki Pielgrzym i Apostoł Bawarii

Święty Willibald udowodnił, że napędzana głęboką wiarą ciekawość świata i chęć niesienia pomocy innym potrafią pokonać każdą, nawet najgroźniejszą barierę. Jego życie to gotowy scenariusz na porywający film przygodowy, w którym przeplatają się wątki królewskiego pochodzenia, niebezpiecznych wypraw i wielkiej duchowej misji.

Początki tej niezwykłej historii sięgają około 700 roku, kiedy to w królestwie Wessex (dzisiejsza Anglia) przyszedł na świat pierworodny syn tamtejszego księcia, Ryszarda (późniejszego świętego). Co ciekawe, cały życiorys świętego Wojciecha czy innych wielkich misjonarzy tamtej epoki blednie przy skali podróży, jakie odbył młody Willibald. Jako małe dziecko ciężko zachorował, a zrozpaczeni rodzice, lękając się o jego życie, złożyli Bogu obietnicę. Ofiarowali chłopca na służbę zakonną w zamian za jego uzdrowienie. Gdy odzyskał siły, zgodnie ze ślubowaniem trafił do klasztoru w Waldheim, gdzie otrzymał staranne wykształcenie i ukształtował swój niezłomny charakter.

Przełomowym momentem okazał się rok 720. Młody Willibald, wraz z ojcem oraz bratem Wunibaldem, postanowił wyruszyć na wielką pielgrzymkę do Rzymu. Choć ojciec zmarł w trakcie podróży we Włoszech, bracia dotarli do celu. To jednak nie wystarczyło żądnemu wyzwań Willibaldowi. Postanowił dokonać czynu na tamte czasy niemal niemożliwego – wyruszyć do Ziemi Świętej, która znajdowała się wówczas pod panowaniem muzułmańskich Saracenów. Przez kolejne lata wędrował przez Cypr, Syrię, aż dotarł do Jerozolimy i Nazaretu. Cudem unikał śmierci, był więziony jako rzekomy szpieg, chorował na malarię, ale nic nie zdołało złamać jego ducha. Ze względu na te niezwykłe doświadczenia i tysiące przebytych kilometrów, zapisał się w historii jako wybitny patron podróżników.

Po powrocie z Bliskiego Wschodu Willibald spędził dziesięć lat w słynnym włoskim klasztorze na Monte Cassino, pomagając w jego odbudowie i reorganizacji. Jego ogromne doświadczenie i mądrość nie umknęły uwadze papieża Grzegorza III. Ojciec Święty wezwał zakonnika i powierzył mu nowe, niezwykle trudne zadanie. Miał wyruszyć na północ, aby wspomóc swojego bliskiego krewnego, świętego Bonifacego, w chrystianizacji plemion germańskich. W ten sposób narodziła się wielka, pełna sukcesów historia misji w Niemczech. Willibald udał się do Bawarii i Turyngii, gdzie jego zapał i dar zjednywania ludzi przyniosły niesamowite efekty. W 741 roku Bonifacy wyświęcił go na pierwszego biskupa nowo utworzonej diecezji w Eichstätt. To właśnie tam Willibald założył podwójny klasztor (męski i żeński), który stał się potężnym ośrodkiem kultury, nauki i ewangelizacji dla całego regionu. Zarządzał nim mądrze i sprawiedliwie przez ponad 40 lat, aż do swojej śmierci w 787 roku.

Gdy przyglądamy się sztuce sakralnej, bez trudu zauważymy, jak bogata symbolika otacza postać tego hierarchy. Kiedy szczegółowo analizujemy atrybuty świętego, takie jak podróżna sakwa połączona z dostojnym pastorałem, widzimy w nich idealne podsumowanie jego drogi życiowej. Księga, którą trzyma w dłoniach, często ozdobiona jest słowem „Virtus” (cnota) lub symbolem korony, co przypomina o jego królewskim pochodzeniu, które porzucił dla chwały nieba. Święty Willibald pozostaje dla nas symbolem odwagi, który pokazuje, że prawdziwy rozwój człowieka wymaga opuszczenia strefy komfortu i wyruszenia w nieznane.