Święty Cezary z Nazjanzu

W starożytności medycyna i głęboka wiara rzadko szły ze sobą w parze tak harmonijnie, jak miało to miejsce w życiu pewnego wybitnego człowieka. Święty Cezary z Nazjanzu urodził się około 330 roku w rodzinie, która wydała na świat wielkie postaci Kościoła. Jego ojcem był biskup, a bratem sam św. Grzegorz Teolog. Zanim jednak Cezary w pełni oddał swoje życie Stwórcy, poświęcił się intensywnej nauce. Zdobywał wiedzę w najlepszych szkołach Aleksandrii, ucząc się nie tylko anatomii, ale również astronomii i geometrii. Jego ogromny talent szybko został doceniony na najwyższych szczeblach władzy.

Z czasem stał się bardzo cenionym nadwornym medykiem, dbającym o zdrowie samego cesarza Konstancjusza II oraz Juliana Apostaty. Z pozoru miał wszystko: sławę, pieniądze, prestiż i wpływy na dworze w Konstantynopolu. Jednak historia świętego Cezarego dobitnie pokazuje, że dla Boga to ziemskie bogactwo nie ma najmniejszego znaczenia. Przełomowym momentem w jego życiu był rok 368, kiedy to potężne trzęsienie ziemi nawiedziło Bitynię. Okoliczne miasta obróciły się w ruinę, zginęły tysiące ludzi, a on, cudem ocalony z kataklizmu, uznał to za bezpośredni znak z niebios. Będąc już dojrzałym mężczyzną, zdecydował się na przyjęcie chrztu. Niestety, niedługo potem zmarł, ale przed śmiercią w testamencie nakazał rozdać swój cały, ogromny majątek najbiedniejszym.

Z uwagi na jego niesamowite umiejętności, troskę o chorych oraz wielkie serce, stał się postacią, do której wierni na całym świecie modlą się o powrót do zdrowia. Do dziś ten potężny patron lekarzy inspiruje pracowników medycznych do bezinteresownej służby pacjentom. W kalendarzu liturgicznym jego wspomnienie 25 lutego to szczególny dzień, w którym pamięta się o trudzie i poświęceniu całej służby zdrowia. Warto pamiętać, że znani z pierwszych wieków chrześcijaństwa święci z Kapadocji bardzo często charakteryzowali się ogromną wiedzą naukową i niezłomną odwagą, a losy Cezarego są tego najpiękniejszym świadectwem.