Święty Cezary de Bus
-
Wspomnienie: 15 kwietnia
-
Patron: katechetów, nauczycieli religii oraz Zgromadzenia Ojców Doktryny Chrześcijańskiej.
- Atrybuty: księga (katechizm), sutanna kapłańska, otoczony dziećmi lub słuchaczami.
- Kanonizacja: 15 maja 2022 roku przez papieża Franciszka (beatyfikowany w 1975 roku przez Pawła VI)
Niezwykła przemiana: Święty Cezary de Bus i jego droga do świętości
Życie, jakie prowadził święty Cezary de Bus, to doskonały przykład na to, że nigdy nie jest za późno na całkowitą, duchową przemianę. Urodzony 3 lutego 1544 roku we francuskim Cavaillon, początkowo wcale nie myślał o kapłaństwie. Jego młodość upływała na zabawach, pisaniu poezji, malarstwie i służbie na królewskim dworze. Był człowiekiem światowym, uwikłanym w dworskie intrygi, ceniącym luksus, sztukę i rozrywki z dala od głębokiej wiary.
Jednak po śmierci brata oraz własnej, bardzo ciężkiej chorobie, w jego sercu zaczęła kiełkować potrzeba zmiany. Kluczowe okazały się rozmowy z prostymi, pobożnymi ludźmi, w tym z pewną ubogą kobietą i miejscowym krawcem, którzy uświadomili mu pustkę jego dotychczasowego postępowania. Cezary przeszedł głębokie nawrócenie, porzucił wytworne, dworskie stroje i w wieku 38 lat przyjął święcenia kapłańskie, całkowicie zmieniając bieg swojego życia.
Widząc, jak ogromna jest ignorancja religijna wśród zwykłych ludzi, zwłaszcza po wyniszczających wojnach religijnych we Francji, postanowił działać. Jego główną życiową misją stało się nauczanie katechizmu. Zrozumiał, że przekazywanie prawd wiary musi być proste, przystępne i angażujące. Używał do tego swoich dawnych talentów artystycznych – malował obrazy, tworzył rymowanki i komponował pieśni, aby łatwiej dotrzeć do niepiśmiennych chłopów i dzieci z prowincji.
Aby jego dzieło mogło trwać i się rozwijać, w 1592 roku powołał do życia nową wspólnotę. Jako założyciel zgromadzenia, Cezary zebrał wokół siebie innych kapłanów, którzy podzielali jego wizję edukacyjną. Tak powstali duchowni, znani powszechnie w Kościele jako doktrynarze. Ich oficjalna nazwa to ojcowie doktryny chrześcijańskiej. Misją tego zakonu było (i jest do dziś) niesienie Słowa Bożego w sposób zrozumiały dla każdego człowieka, ze szczególnym uwzględnieniem najbiedniejszych i wykluczonych.
Ostatnie lata życia ojca Cezarego były naznaczone wielkim cierpieniem. Z powodu postępującej choroby całkowicie stracił wzrok, co było potężnym ciosem dla kogoś, kto całe życie posługiwał się obrazem, kolorem i pięknem. Mimo tej tragedii nie poddał się i kontynuował swoje duszpasterskie dzieło, spowiadając i głosząc kazania aż do swojej śmierci rankiem 15 kwietnia 1607 roku w Awinionie.