Św. Małgorzata Węgierska

Św. Małgorzata Węgierska urodziła się w 1242 roku jako córka króla Węgier Beli IV i Marii Laskaris, córki cesarza bizantyjskiego. Jej przyjście na świat naznaczone było dramatem wojny – rodzice złożyli uroczysty ślub Bogu, przyrzekając, że jeśli Węgry zostaną ocalone od niszczycielskiego najazdu Tatarów, oddadzą swoje nienarodzone jeszcze dziecko na wyłączną służbę Kościołowi. Najeźdźcy wkrótce się wycofali, a król dotrzymał słowa.

Małgorzata, jest postacią niezwykłą, ponieważ już w wieku trzech lat została powierzona opiece sióstr dominikanek w Veszprém. Gdy miała 10 lat, przeniosła się do nowo wybudowanego klasztoru na „Wyspie Zajęcy” na Dunaju (dzisiejszy Budapeszt), fundowanego przez jej ojca. Życiorys świętej dominikanki to pasmo nieustannych aktów pokory i wyrzeczenia. Mimo swojego królewskiego pochodzenia, świadomie wybierała najcięższe prace fizyczne, usługiwała chorym siostrom i z wielką gorliwością oddawała się modlitwie kontemplacyjnej.

Gdy dorosła, jej rękę próbowali zdobyć potężni władcy ówczesnej Europy, w tym król czeski Przemysł Ottokar II oraz Karol Andegaweński. Małgorzata, wierna swojej ofierze za naród i ślubom czystości, stanowczo odrzuciła wszelkie propozycje małżeńskie, deklarując, że woli śmierć niż złamanie przyrzeczenia danego Chrystusowi. Jej postawa była tak niezłomna, że nawet dyspensa papieska, o którą starali się politycy, nie zmieniła jej decyzji.

Święta zmarła w opinii świętości w wieku zaledwie 28 lat, wycieńczona surową ascezą i posługą na rzecz ubogich. Jej grób niemal natychmiast stał się miejscem pielgrzymek, a liczne cuda św. Małgorzaty potwierdzały jej wyjątkową więź z Bogiem.