Św. Feliks z Noli
-
Wspomnienie: 14 stycznia
-
Patron: chorych na oczy, zwierząt domowych, chroni przed krzywoprzysięstwem, patron miasta Nola.
-
Atrybuty: pajęczyna, pająk, winogrono, dzban, łańcuchy, księga.
-
Kanonizacja: Święty uznany na drodze kultu od starożytności (przed formalnymi procesami kanonizacyjnymi).
Jego życie to świadectwo, że Boża Opatrzność czuwa nawet w najciemniejszej szczelinie skalnej, a to, co kruche jak pajęczyna, może stać się tarczą nie do przebicia.
Życie św. Feliksa – Od prześladowań do świętości
Urodził się w III wieku w Noli (koło Neapolu) jako syn bogatego Syryjczyka. Choć majątek ojca otwierał przed nim drzwi do kariery wojskowej lub urzędniczej, św. Feliks z Noli wybrał służbę Bogu, przyjmując święcenia kapłańskie. Był bliskim współpracownikiem biskupa Maksyma, a jego posługa przypadła na trudny czas prześladowań chrześcijan za panowania cesarza Decjusza.
Jego historia pełna jest cudownych zdarzeń. Gdy biskup musiał uciekać na pustynię, Feliks został aresztowany, bity i zakuty w łańcuchy. Legenda głosi, że w nocy uwolnił go anioł, nakazując mu odnaleźć biskupa. Święty wyznawca odnalazł starca wycieńczonego głodem i – według podań – uratował go, karmiąc sokiem z cudownego winogrona.
Najsłynniejsza legenda o pająku wiąże się z jego ponowną ucieczką przed rzymskimi żołnierzami. Feliks ukrył się w wąskiej szczelinie starego muru (lub jaskini). Chwilę po tym, jak wszedł do środka, pająk utkał gęstą sieć zasłaniającą wejście. Żołnierze, widząc nienaruszoną pajęczynę, uznali, że nikt nie mógł tamtędy przejść, i odstąpili od pościgu. To wydarzenie stało się symbolem tego, jak Bóg wykorzystuje najmniejsze stworzenia do realizacji swoich planów.
Po ustaniu prześladowań, mimo że lud chciał go wybrać na biskupa, Feliks z pokorą odmówił, wskazując innego kandydata. Wybrał życie w ubóstwie, uprawiając mały kawałek ziemi i rozdając wszystko, co miał, biednym. Zmarł w podeszłym wieku, czczony jako "męczennik bez przelania krwi" z powodu cierpień, jakich doznał w więzieniu.