Jezu Chryste, Panie miły
Tekst pieśni Jezu Chryste, Panie miły
Jezu Chryste, Panie miły,
Baranku bardzo cierpliwy!
Wzniosłeś na krzyż ręce swoje,
Gładząc nieprawości moje.
Płacz Go, człowiecze mizerny,
Patrząc jak jest miłosierny;
Jezus, na krzyżu umiera,
Słońce jasność swą zawiera.
Pan wyrzekł ostatnie słowa,
Zwisła Mu na piersi głowa;
Matka, pod Nim frasobliwa,
Stoi z żalu ledwie żywa.
Zasłona się potargała,
Ziemia rwie się, ryczy skała;
Setnik woła: Syn to Boży!
Tłuszcza wierząc w proch się korzy.
Na koniec Mu bok przebito,
Krew płynie z wodą obfito;
Żal nasz, dziś wyznajem łzami:
Jezu, zmiłuj się nad nami!
O tej pieśni
Jezu Chryste, Panie miły, to jedna z najpiękniejszych i najbardziej przejmujących polskich pieśni pasyjnych, wykonywana w okresie Wielkiego Postu. Jej słowa, których najstarsze korzenie często przypisuje się Abrahamowi Rożniatowskiemu (XVII w.), zyskały ogromną popularność dzięki wydaniom w śpiewniku ks. Jana Siedleckiego na przełomie XIX i XX wieku. Ta tradycyjna pieśń wielkopostna opiera swój tekst na głębokim rozważaniu cierpienia Zbawiciela na krzyżu oraz pokutnym żalu za grzechy. Współczesną, powszechnie używaną oprawę muzyczną skomponował w latach 20. XX wieku Wacław Gieburowski. Jest to idealny utwór do osobistej medytacji w czasie Triduum Paschalnego.