Święta Małgorzata z Kortony

Życiorys świętej Małgorzaty to gotowy scenariusz na porywający film pełen dramatów, uniesień i niespodziewanych zwrotów akcji. Urodzona w 1247 roku w Toskanii, wcześnie straciła matkę. Jej ojciec szybko ożenił się ponownie, a relacje dziewczyny z surową macochą były na tyle złe, że młoda Małgorzata postanowiła uciec z domu. Znalazła schronienie u bogatego szlachcica z Montepulciano. Choć obiecywał jej małżeństwo, żyli w związku nieformalnym przez dziewięć lat, a owocem tej relacji był syn. Życie w luksusie skończyło się jednak tragicznie.

Pewnego dnia partner Małgorzaty nie wrócił z podróży. Jego wierny pies, warcząc i ciągnąc ją za suknię, zaprowadził ją do lasu, gdzie odnalazła zmasakrowane ciało ukochanego, który padł ofiarą morderstwa. To wydarzenie wstrząsnęło nią do głębi. Zrozpaczona, oddała cały majątek rodzinie zmarłego i próbowała wrócić do ojca, jednak ten, pod wpływem macochy, zamknął przed nią drzwi. Z małym dzieckiem na ręku i bez dachu nad głową, kobieta udała się do miasta Kortona, gdzie szukała schronienia u ojców franciszkanów.

To właśnie tam św Małgorzata z Kortony rozpoczęła zupełnie nowy rozdział. Publicznie wyznała swoje winy i podjęła surowe życie pokutne. Jej przemiana była tak radykalna, że z czasem stała się cenioną doradczynią duchową, a z jej rad korzystali nawet biskupi. Założyła szpital dla ubogich i zgromadzenie sióstr z Trzeciego Zakonu św. Franciszka. Ze względu na swoje trudne doświadczenia życiowe, obmowy, z którymi musiała się mierzyć, i fakt, że nikt nie chciał uwierzyć w jej przemianę, jest dziś znana jako patronka fałszywie oskarżonych oraz opiekunka osób zepchniętych na margines.

Warto zwrócić uwagę na to, jak w sztuce przedstawiane są atrybuty świętych. W przypadku Małgorzaty niemal zawsze u jej stóp malowany jest pies. To niezwykle wzruszający symbol w ikonografii chrześcijańskiej – upamiętnia on zwierzę, które doprowadziło ją do ciała zamordowanego ukochanego, stając się tym samym narzędziem jej duchowego przebudzenia i ocalenia.