Święta Scholastyka

Święta Scholastyka to postać, która w historii Kościoła zajmuje miejsce wyjątkowe, nie tylko ze względu na swoje zasługi, ale przede wszystkim jako siostra świętego Benedykta, duchowego ojca zachodniego monastycyzmu. Urodzili się jako bliźnięta około 480 roku w Nursji (dzisiejsze Włochy), w zamożnej rodzinie rzymskiej. Od najmłodszych lat łączyła ich niezwykła więź, która z czasem z relacji rodzeństwa przekształciła się w głęboką przyjaźń duchową.

Scholastyka, podobnie jak jej brat, bardzo wcześnie poczuła powołanie do życia poświęconego Bogu. Kiedy Benedykt udał się na pustelnię, a później założył słynny klasztor na Monte Cassino, jego siostra nie chciała pozostawać w tyle na drodze do świętości. Osiedliła się w pobliżu, w miejscowości Piumarola, gdzie założyła żeński klasztor, dając początek gałęzi żeńskiej zakonu benedyktynów.

Choć mieszkali blisko siebie, reguła zakonna była surowa. Brat i siostra mogli spotykać się tylko raz w roku. Te rzadkie spotkania odbywały się w małym domku poza murami klasztoru Benedykta. Był to czas intensywnej rozmowy duchowej, wspólnego uwielbienia Boga i dzielenia się troskami o zbawienie dusz.

Najsłynniejsza historia związana ze Świętą Scholastyką dotyczy jej ostatniego spotkania z bratem, na trzy dni przed jej śmiercią w 547 roku. Podczas tej wizyty, gdy zapadł zmierzch, Benedykt – wierny surowej regule – chciał powrócić do swojego klasztoru. Scholastyka, czując zbliżający się koniec swojego ziemskiego życia, błagała go, aby został i kontynuował rozmowę o radościach nieba aż do rana. Benedykt stanowczo odmówił, twierdząc, że nie może spędzić nocy poza celą.

Wtedy nastąpił cud modlitwy. Zasmuczona Scholastyka oparła głowę na splecionych dłoniach i zaczęła gorąco prosić Boga o pomoc. Chwilę później, mimo bezchmurnego nieba, rozpętała się gwałtowna nawałnica. Pioruny i ulewa były tak potężne, że nikt nie mógł wyjść na zewnątrz. Zaskoczony Benedykt zapytał: „Coś uczyniła, siostro?”. Ona zaś odpowiedziała z prostotą: „Prosiłam cię, a nie chciałeś mnie wysłuchać. Poprosiłam więc Boga, a On mnie wysłuchał”. Dzięki temu rodzeństwo spędziło całą noc na czuwaniu i świętej rozmowie. Ta historia sprawiła, że Scholastyka jest dziś czczona jako patronka przed burzą i orędowniczka dobrej pogody.

Trzy dni po tym wydarzeniu, będąc w swojej celi, Benedykt ujrzał duszę swojej siostry ulatującą do nieba pod postacią białej gołębicy. Posłał braci, aby sprowadzili jej ciało i złożyli je w grobowcu, który przygotował dla siebie na Monte Cassino. Tak oto, nierozłączni duchem za życia, spoczęli razem również po śmierci, dając świadectwo temu, że miłość jest silniejsza niż śmierć.