Święty Antoni z Padwy – Cudotwórca, Kaznodzieja i Przyjaciel Ubogich

Choć znamy go dzisiaj pod włoskim przydomkiem, jego historia zaczyna się w zupełnie innej części Europy. Święty Antoni z Padwy urodził się pod koniec XII wieku w Lizbonie jako Fernando Martins de Bulhões. Pochodził z bogatej i szanowanej rodziny szlacheckiej, która marzyła dla niego o karierze rycerskiej lub dworskiej. Los jednak chciał inaczej, a młody chłopak poczuł głębokie powołanie do służby Bogu. Przełomowym momentem, który na zawsze zmienił życiorys świętego Antoniego, było sprowadzenie do Portugalii ciał pierwszych męczenników franciszkańskich, którzy zginęli podczas misji w Maroku. Poruszony ich bezgranicznym oddaniem, Fernando postanowił opuścić zakon augustianów, przywdziać ubogi, szorstki habit braci mniejszych św. Franciszka z Asyżu i przyjąć imię Antoni.

Jego wielkim marzeniem była męczeńska misja ewangelizacyjna w Afryce, jednak ciężka choroba i potężny sztorm na morzu pokrzyżowały te plany, rzucając jego statek u wybrzeży Sycylii. Stamtąd Antoni trafił do Asyżu, gdzie jego niezwykły talent kaznodziejski został odkryty zupełnie przez przypadek podczas uroczystości udzielania święceń kapłańskich. Okazało się, że ten skromny, cichy zakonnik posiada dar porywania tłumów swoim głosem, erudycją i głęboką mądrością teologiczną. Sam św. Franciszek z Asyżu mianował go pierwszym oficjalnym nauczycielem teologii w zakonie. Antoni wędrował po całych Włoszech i południowej Francji, nawracając heretyków, jednać zwaśnione od pokoleń rody oraz broniąc dłużników przed chciwością lichwiarzy. Jego ostateczną przystanią stała się włoska Padwa. To tam spędził ostatnie lata życia, oddając się bez reszty pomocy najuboższym i głoszeniu kazań, na które przybywały tak ogromne tłumy, że żadna świątynia nie mogła ich pomieścić, a msze musiały być odprawiane na polach i placach miejskich.

Niezwykłą popularność i miłość wiernych przyniosły mu liczne, niewytłumaczalne zjawiska, które działy się w jego otoczeniu. Przeogromne cuda świętego Antoniego wspominane są w kronikach do dziś – od ryb, które miały masowo wystawiać głowy z wody, by słuchać jego słów, gdy zignorowali go ludzie, po słynny cud z osłem, który upadł na kolana przed Najświętszym Sakramentem, odrzucając podany mu przez heretyka owies. Zastanawiając się, dlaczego stał się on znany na całym świecie jako patron rzeczy zagubionych, musimy cofnąć się do historii o skradzionej księdze psalmów. Jeden z zakonnych nowicjuszy potajemnie zabrał cenny, ręcznie pisany modlitewnik Antoniego i uciekł z klasztoru. Po żarliwej modlitwie świętego, uciekiniera ogarnęły tak potężne wyrzuty sumienia i przerażające wizje, że nie tylko natychmiast zwrócił zgubę, ale i ukorzył się, powracając na drogę zakonną. Od tamtego czasu miliony ludzi w momentach bezradności zwracają się do niego z prośbą o odnalezienie zagubionych przedmiotów, ale także zgubionej wiary, nadziei czy sensu życia.

Ikoniczne atrybuty świętego doskonale odzwierciedlają jego unikalną duchowość i ziemską misję. Najbardziej charakterystycznym elementem jego wizerunku jest postać Antoniego czule trzymającego na ręku małe Dzieciątko Jezus. Wiąże się to bezpośrednio z opowieścią hrabiego Tiso, w którego posiadłości Antoni gościł. Hrabia, zaintrygowany niezwykłym blaskiem bijącym z pokoju zakonnika, wyjrzał przez okno i zobaczył Antoniego pogrążonego w ekstazie, tulącego promieniujące małe Dziecię. Lilia w jego dłoni symbolizuje nieskazitelną czystość serca, księga oznacza jego miano Doktora Kościoła, a bochenek chleba przypomina o tradycji "chleba św. Antoniego" – czyli jałmużnie i bezgranicznej miłości do głodujących, która do dziś inspiruje ludzi na całym świecie do niesienia bezinteresownej pomocy.