Święty Piotr Damian

Święty Piotr Damian urodził się w 1007 roku w Rawennie, w ubogiej, wielodzietnej rodzinie. Jego dzieciństwo było niezwykle trudne. Szybko stracił rodziców, a początkowo wychowywał go starszy brat, który traktował go wręcz jak niewolnika. Dopiero kolejny brat, Damian (od którego Piotr przyjął swój przydomek), dostrzegł jego potencjał intelektualny, zaopiekował się nim i sfinansował jego wykształcenie. Dzięki temu wsparciu młody Piotr stał się wybitnym retorem i prawnikiem, co mocno ukształtowało życiorys świętego Piotra Damiana jako człowieka o błyskotliwym umyśle.

Mimo wielkiego sukcesu i kariery uniwersyteckiej, świecki świat nie dawał mu poczucia spełnienia. W wieku około 28 lat zrezygnował ze wszystkich zaszczytów i wstąpił do surowego zakonu kamedułów w Fonte Avellana. Tam oddał się modlitwie, postom i studiowaniu Pisma Świętego. Z czasem został wybrany przeorem klasztoru. To właśnie pod jego przewodnictwem miała miejsce głęboka reforma mnichów. Piotr dbał o to, by zakonnicy wrócili do pierwotnej surowości, dyscypliny i autentycznego ubóstwa. Zakładał nowe eremy i odnawiał upadające klasztory, stając się jednym z największych odnowicieli życia monastycznego w średniowieczu.

Jego mądrość, rygoryzm moralny i talent dyplomatyczny nie uszły uwadze Rzymu. Chociaż Piotr pragnął jedynie ciszy i modlitwy, papieże zlecili mu najważniejsze misje dyplomatyczne w ogarniętym ówczesnymi kryzysami Kościele. Został mianowany kardynałem i biskupem Ostii. Zaciekle walczył z korupcją, kupowaniem stanowisk kościelnych (symonią) i łamaniem celibatu przez duchownych. Historia świętego pokazuje człowieka, który nie bał się mówić prawdy nawet najpotężniejszym władcom, a jednocześnie zawsze tęsknił za swoją skromną pustelnią, do której zresztą zrzekł się swoich funkcji pod koniec życia. Za jego ogromny wkład w teologię, pisma i nieugiętą postawę moralną, w 1828 roku został ogłoszony jako doktor Kościoła, co przypieczętowało jego wyjątkowe znaczenie.