Święta Joanna de Valois
(Joanna Walezjuszka)

Święta Joanna de Valois, znana również jako Joanna Walezjuszka, to postać, której życie przypomina scenariusz dramatu, w którym główną rolę odgrywa nieziemska cierpliwość i pokora. Urodziła się 23 kwietnia 1464 roku jako córka króla Francji Ludwika XI. Od pierwszych dni jej życie nie było usłane różami. Joanna przyszła na świat z widoczną niepełnosprawnością fizyczną – była ułomna, miała skrzywiony kręgosłup i delikatną budowę ciała. Dla jej ojca, marzącego o silnym męskim potomku, była rozczarowaniem. Król często okazywał jej niechęć, a dziewczynka dorastała w atmosferze odrzucenia, z dala od dworskiego splendoru.

Mimo trudnego dzieciństwa, w sercu Joanny rozwijała się głęboka wiara. W wieku zaledwie 12 lat, ze względów czysto politycznych, została zmuszona do małżeństwa ze swoim kuzynem, Ludwikiem Orleańskim (późniejszym królem Ludwikiem XII). Mąż, który poślubił ją wyłącznie ze strachu przed gniewem króla, nie ukrywał swojej nienawiści do żony. Joanna znosiła upokorzenia w milczeniu, oddając się modlitwie i dziełom miłosierdzia. Przez ponad 20 lat trwała w związku, w którym była ignorowana i lżona, a mimo to pozostawała wierna i oddana.

Kiedy w 1498 roku jej mąż wstąpił na tron jako Ludwik XII, jego pierwszą decyzją było rozpoczęcie procesu o unieważnienie małżeństwa. Argumentował, że ślub został zawarty pod przymusem i nigdy nie został skonsumowany. Dla Joanny rozpoczął się okres publicznego upokorzenia podczas procesu kanonicznego. Choć broniła prawdy z godnością, ostatecznie, widząc determinację męża i chcąc uniknąć skandalu niszczącego królestwo, zgodziła się na werdykt papieski unieważniający małżeństwo. Otrzymała tytuł księżnej Berry i wycofała się z życia dworskiego.

To właśnie wtedy, w ciszy Bourges, Święta Joanna de Valois odnalazła swoje prawdziwe powołanie, o którym marzyła od dzieciństwa. Wykorzystała swój majątek i pozycję, aby założyć nowy zakon kontemplacyjny – Zakon Annonciatek (Zakon Najświętszej Maryi Panny). Reguła zakonu opierała się na naśladowaniu dziesięciu cnót Matki Bożej. Joanna sama przywdziała habit, ostatecznie zrzucając z siebie ciężar korony, która przyniosła jej tyle cierpienia.

Zmarła w opinii świętości 4 lutego 1505 roku, mając zaledwie 41 lat. Jej życie jest dowodem na to, że fizyczne piękno i władza przemijają, a prawdziwa wielkość ducha rodzi się w cierpieniu i przebaczeniu. Do dziś modlitwa za chorych za jej wstawiennictwem przynosi ukojenie wielu cierpiącym.