Święty Rajmund z Penyafort
-
Wspomnienie: 7 stycznia
-
Patron: Prawników, adwokatów, kanonistów, bibliotekarzy medycznych, archiwistów oraz miasta Barcelony.
-
Atrybuty: Habit dominikański, księga (Dekretały), klucz, płaszcz służący za żagiel/łódź.
-
Kanonizacja: 29 kwietnia 1601 r. (dokonana przez papieża Klemensa VIII).
Wzór prawnika i duszpasterza. Pokazał, że prawdziwa wolność to posłuszeństwo Bogu, które kruszy opór władców i pokonuje żywioły.
Życie oddane Prawdzie – Historia Świętego Rajmunda
Święty Rajmund urodził się ok. 1175 roku w Katalonii, w szlacheckiej rodzinie na zamku Penyafort. Był człowiekiem o niezwykłej długowieczności – żył niemal 100 lat, a każdy rok tego życia wypełnił intensywną pracą dla Kościoła. Początkowo wykładał filozofię i prawo w Barcelonie oraz Bolonii, jednak w wieku 47 lat postanowił wstąpić do zakonu dominikanów, pragnąc połączyć wiedzę z ubóstwem i głoszeniem Ewangelii.
Jego wybitny umysł szybko dostrzegł papież Grzegorz IX, który wezwał go do Rzymu. Rajmundowi powierzono tytaniczną pracę uporządkowania i skodyfikowania rozproszonych dekretów papieskich. Owocem tej pracy były „Dekretały Grzegorza IX”, które stanowiły podstawę prawa kanonicznego w Kościele Katolickim przez niemal 700 lat, aż do 1917 roku.
Mimo zaszczytów i propozycji objęcia biskupstw, Rajmund zawsze pragnął powrotu do prostej posługi duszpasterskiej. Był spowiednikiem króla Aragonii, Jakuba I, co stało się przyczyną najsłynniejszego wydarzenia w jego życiu. Kiedy król, mimo obietnic poprawy, nie chciał zerwać z niemoralnym stylem życia podczas pobytu na Majorce, Rajmund postanowił wrócić do Barcelony. Władca, chcąc go zatrzymać, zakazał wszystkim przewoźnikom zabierania zakonnika na pokład pod karą śmierci.