Święta Aleksandra z Galacji
-
Wspomnienie: 20 marzec
-
Patronka: Kobiet, dziewic, osób niesłusznie oskarżonych i prześladowanych za wiarę
- Atrybuty: Palma męczeństwa, czerwony płaszcz, biała chusta na głowie
- Kanonizacja: Święta wczesnochrześcijańska, wyniesiona na ołtarze przez aklamację wiernych (tradycyjny kult przed wprowadzeniem formalnych procesów kanonizacyjnych)
Życiorys świętej Aleksandry: Niezłomna wiara w obliczu rzymskich prześladowań
Życiorys świętej Aleksandry przenosi nas do przełomu III i IV wieku, do miasta Ancyra leżącego w Galacji (dzisiejsza Ankara na terytorium Turcji). Były to czasy jednych z najbardziej brutalnych prześladowań chrześcijan, za które odpowiadał ówczesny cesarz Dioklecjan. Święta Aleksandra z Galacji była jedną z siedmiu niezwykle pobożnych kobiet, które złożyły przed Bogiem śluby czystości i całkowicie poświęciły swoje życie gorliwej modlitwie oraz wspieraniu najuboższych mieszkańców miasta.
Zgodnie z wczesnochrześcijańskimi przekazami, lokalny rzymski namiestnik nakazał przymusić kobiety do udziału w hucznej pogańskiej procesji. Ich zadaniem miało być rytualne obmycie w pobliskim jeziorze posążków bogiń Artemidy i Ateny. Zdecydowana odmowa wzięcia udziału w bałwochwalstwie i głośne wyznanie wiary w Chrystusa wywołały furię władz. Święta Aleksandra patronka niezłomnej wiary, wraz ze swoimi duchowymi siostrami, została poddana nieludzkim torturom, które miały złamać ich opór. Kiedy oprawcy zorientowali się, że kobiety za nic nie wyrzekną się swoich przekonań, wydano na nie wyrok śmierci. Zostały one brutalnie utopione w okolicznych bagnach z ciężkimi kamieniami uwiązanymi u szyi.
Te odważne kobiety na stałe przeszły do historii Kościoła jako męczennice z Ancyry. Z ich heroiczną śmiercią wiąże się również poruszający akt odwagi młodego chrześcijanina, Teodota. Pod osłoną nocy wydobył on ich zmasakrowane ciała z grzęzawiska, by zapewnić im godny pochówek. Niestety, został zdradzony przez sąsiadów i po okrutnych torturach również przypłacił swój czyn życiem. Choć tamte wydarzenia były tragiczne, pamięć o heroizmie kobiet przetrwała wieki. Ich niezachwiana postawa sprawia, że obchodzone co roku wspomnienie 20 marca przypomina wiernym o ponadczasowych wartościach: odwadze, wierności swoim przekonaniom oraz miłości do Boga silniejszej niż strach przed śmiercią.