Święty Antoni Maria Claret: Apostoł Prasy i Biskup

Od krosna tkackiego do królewskiego dworu: Płomienna droga ewangelizatora

Huk krosien włókienniczych w dziewiętnastowiecznej Barcelonie zwiastował mu błyskotliwą fortunę geniusza manufaktury, lecz jedno usłyszane zdanie Ewangelii skruszyło ziemskie ambicje młodego rzemieślnika. Antoni rzucił fabryczne hale, by w ubogim habicie przemierzać bezdroża Katalonii, a później z narażeniem życia stawać w obronie niewolników pod palącym słońcem Antyli. Zanim jego serce przestało bić na wygnaniu we francuskim klasztorze, zdołał rozpalić wiarę na dwóch kontynentach, stawiając czoła płatnym zabójcom i rewolucyjnym zawieruchom.

Pomiędzy kunsztem sukiennika a głosem wewnętrznego powołania

Początki tej niezwykłej drogi były skromne. Urodzony 23 grudnia 1807 roku w katalońskim miasteczku Sallent Antoni był piątym z jedenaściorga dzieci tkacza Jana Clareta. Choć ojciec przygotowywał go do przejęcia rodzinnego fachu, a sam młodzieniec osiągał mistrzostwo w projektowaniu tkanin, to słowa Chrystusa: „Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł?” nie dawały mu spokoju.

To zdanie przewartościowało całe jego dotychczasowe plany. Odrzucając obiecującą karierę przemysłowca, wstąpił do seminarium duchownego w Vic, gdzie w 1835 roku przyjął święcenia kapłańskie. Choć jego marzeniem były dalekie misje zagraniczne – dotarł nawet do Rzymu, wstępując na krótko do nowicjatu jezuitów – słabe zdrowie zmusiło go do powrotu w rodzinne strony. Katalonia, wyniszczona wojnami domowymi i obojętnością religijną, stała się jego pierwszym polem bitwy o ludzkie dusze. Przemierzał ją pieszo, w znoszonej sutannie, głosząc porywające nauki i spowiadając po kilkanaście godzin na dobę.

Rewolucja miłosierdzia na wyspie niewolników i zamach w Holguín

Gdy w 1849 roku papież Pius IX powołał go na stolicę arcybiskupią w Santiago de Cuba, Antoni znalazł się w samym sercu kolonialnego wyzysku. Sytuacja moralna i społeczna na wyspie była dramatyczna: powszechny handel niewolnikami, zepsucie obyczajów oraz rażąca obojętność religijna. Biskup natychmiast ruszył w teren, docierając do najdalszych plantacji trzciny cukrowej. Osobiście bierzmował ponad trzysta tysięcy wiernych i pobłogosławił dziesiątki tysięcy małżeństw ubogich mieszkańców.

Niezwykle wszechstronna działalność świętego Antoniego Marii Clareta wykraczała daleko poza mury świątyń. Duchowny zakładał bezpłatne szkoły rolnicze dla dzieci, kasy zapomogowe dla zubożałych robotników i bezkompromisowo potępiał nieludzkie traktowanie czarnoskórych niewolników. Naraził się tym bogatym właścicielom ziemskim. Przeżył aż czternaście zamachów na swoje życie. Najgroźniejszy rozegrał się 1 lutego 1856 roku w mieście Holguín, gdzie wynajęty skrytobójca rozciął mu brzytwą twarz i gardło; arcybiskup cudem ocalał, a po wyzdrowieniu wywalczył ułaskawienie dla swojego niedoszłego mordercy.

Spowiednik królowej, sobór i samotność we francuskim wygnaniu

W 1857 roku królowa Izabela II wezwała go z powrotem do Madrytu, mianując swoim osobistym spowiednikiem. Antoni zgodził się pod warunkiem, że nie zamieszka w pałacu i nie będzie uwikłany w dworskie intrygi. Swój czas dzielił między spowiadanie, opiekę nad szpitalami i więzieniami oraz masowe wydawanie książek religijnych, broszur i katechizmów – napisał ich osobiście ponad sto.

Rewolucja hiszpańska z 1868 roku zmusiła rodzinę królewską i arcybiskupa do ucieczki do Francji. Mimo podupadającego zdrowia wziął jeszcze udział w obradach Soboru Watykańskiego I w Rzymie, gdzie z żarem bronił dogmatu o nieomylności papieża. Ścigany przez agentów hiszpańskiego rządu rewolucyjnego, znalazł ostateczne schronienie w cysterskim opactwie Fontfroide w pobliżu Narbony. Tam, wyczerpany trudami i otoczony modlitwą współbraci, zakończył ziemską pielgrzymkę 24 października 1870 roku.

Czy wiesz, że…
Święty Antoni Maria Claret był pionierem nowoczesnych mediów katolickich i wykorzystywał prasę drukarską na niespotykaną dotąd skalę? Założył Towarzystwo Wydawnicze św. Michała i rozdał za darmo miliony egzemplarzy pism formacyjnych. Ponadto przez ostatnie dziewięć lat swojego życia doświadczał niezwykłej łaski mistycznej: Najświętszy Sakrament trwał w nim w sposób cudowny i nieprzerwany od jednej komunii świętej do następnej, czyniąc z jego serca żywe tabernakulum.