Święty Idzi: Pustelnik i Patron Pragnących Potomstwa

Grecki szlachcic, który uciekł przed sławą w głąb francuskich kniei

Święty Idzi, urodzony około 650 roku w Atenach jako Aegidius, od dzieciństwa wzrastał w głęboko chrześcijańskim domu o znacznych wpływach i majątku. Gdy jego rodzice zmarli, młody Idzi podjął decyzję, która zszokowała lokalną społeczność – cały pokaźny spadek rozdał potrzebującym i chorym. Już wówczas przypisywano mu dar czynienia cudów; tradycja przekazuje, że oddał swój własny płaszcz żebrakowi, co natychmiast uzdrowiło obdarowanego z ciężkiej choroby.

Rosnący rozgłos stał się jednak dla skromnego ateńczyka ciężarem. Pragnąc uciec przed ludzkim poklaskiem, wstąpił na pokład statku i udał się do Prowansji. Po spędzeniu pewnego czasu u boku świętego Cezarego z Arles oraz w pustelni nad rzeką Gard, zgłębił tajniki życia ascetycznego, po czym zaszył się w niedostępnych kniejach w pobliżu ujścia Rodanu, w diecezji Nîmes.

Łania, królewska strzała i cudowne przebaczenie

To właśnie z okresem spędzonym w leśnej jaskini wiąże się najsłynniejsza legenda o świętym Idzim, która na zawsze ukształtowała jego chrześcijańską ikonografię. Przez długie lata jedyną towarzyszką pustelnika była oswojona łania, która codziennie karmiła go swoim mlekiem. Pewnego dnia w leśnych ostępach pojawiły się psy myśliwskie wizygockiego króla Flaviusza (w innych przekazach zwanego Wambą). Zwierzyna, uciekając przed nagonką, schroniła się w jaskini ascety.

Jeden z królewskich łuczników wypuścił strzałę w ciemny otwór skały, nie widząc, co znajduje się w środku. Gdy myśliwi wdarli się do wnętrza, zastali poruszający widok: święty Idzi klęczał na kolanach, trzymając w ramionach drżącą łanię, a jego własna dłoń była przebita ostrym grotem, zasłaniając zwierzę przed śmiercią. Zdumiony i pełen skruchy król zaoferował pustelnikowi bogate dary oraz najlepszych lekarzy. Idzi odrzucił złoto, prosząc jedynie, aby władca ufundował w tym miejscu klasztor, w którym Bogu mogliby służyć ludzie pragnący pokoju i modlitwy.

Opat z Saint-Gilles i powszechny patron w trudnych sprawach

Wokół wybudowanego monasteru szybko skupiła się grupa uczniów, a sam święty został ich pierwszym opatem, przyjmując regułę benedyktyńską. Jego świętość, mądrość duchowa oraz charyzmat uzdrawiania przyciągały tłumy z całej Europy. Rozważając to, czego patronem jest święty Idzi, warto pamiętać, że przez wieki wzywano go w przypadkach udręk fizycznych i psychicznych. Wierzono, że człowiek, który sam doświadczył bolesnej rany od strzały, doskonale rozumie cierpienie fizyczne i lęki dotykające ludzką duszę.

Po jego śmierci wokół klasztoru wyrosło tętniące życiem miasto Saint-Gilles, a grób opata stał się trzecim pod względem ważności celem średniowiecznych pielgrzymek w Europie – tuż po Rzymie i Santiago de Compostela. Do dziś żarliwa modlitwa za wstawiennictwem świętego Idziego płynie z ust tysięcy wiernych na całym świecie, którzy proszą go o uzdrowienie z nieuleczalnych chorób, pokonanie duchowych ciemności oraz dar upragnionego potomstwa.