Święty Kamil de Lellis – Od Szalonego Hazardzisty do Świętego Miłosierdzia

Kamil de Lellis przyszedł na świat w 1550 roku we włoskim Bucchianico. Jego narodziny uznano za niemal cudowne – matka urodziła go w bardzo późnym wieku, w stajni, do której schroniła się podczas podróży. Od wczesnej młodości chłopak sprawiał ogromne problemy wychowawcze. Był niezwykle wysoki, silny, ale też porywczy i uparty. Szybko poszedł w ślady ojca i zaciągnął się do wojska, walcząc jako najemnik przeciwko Turkom. Służba wojskowa i życie w obozach wykształciły w nim najgorsze nawyki. Kamil stał się nałogowym hazardzistą. Potrafił w karty przegrać dosłownie wszystko – żołd, osobiste rzeczy, a nawet własną koszulę.

Dodatkowo od czasów młodzieńczych zmagał się z bolesną, niegojącą się raną na stopie, która zmuszała go do częstych pobytów w rzymskim szpitalu św. Jakuba. Próbował tam pracować jako posługacz, jednak z powodu agresywnego charakteru i nieustannego grania w karty szybko go stamtąd wyrzucono. Gdy w wieku 24 lat stracił przez hazard ostatni grosz, musiał żebrać pod kościołem. Pomocną dłoń wyciągnęli do niego ojcowie kapucyni, zatrudniając go przy budowie klasztoru. To właśnie tam, 2 lutego 1575 roku, podczas podróży na osiołku, przeżył głębokie, wewnętrzne nawrócenie. Padł na kolana, zalał się łzami i przysiągł Bogu, że całkowicie zmieni swoje dotychczasowe życie.

Młody mężczyzna zrozumiał, że jego powołaniem nie jest jednak surowe życie mnisze, ale bezpośrednia służba cierpiącym. Wrócił do Rzymu, do szpitala, w którym niegdyś leczył swoją nogę. Zszokowany fatalnymi warunkami i bezdusznym traktowaniem chorych przez ówczesny, najemny personel, postanowił stworzyć grupę ludzi, którzy będą opiekować się pacjentami nie dla pieniędzy, lecz z czystej miłości. Aby móc skuteczniej działać, skończył studia teologiczne i przyjął święcenia kapłańskie. Wkrótce potem narodziło się nowe zgromadzenie zakonne – zakon kamilianów (Zakon Kleryków Regularnych Posługujących Chorym).

Członkowie tego zgromadzenia składali czwarty, wyjątkowy ślub: bezwarunkowej służby chorym, nawet z narażeniem własnego życia w czasie szalejących epidemii. Gdy analizujemy atrybuty świętego, najbardziej charakterystycznym z nich jest duży, jaskrawoczerwony krzyż naszyty na czarnym habicie. Kamil osobiście zaprojektował ten znak, aby jego duchowi synowie byli natychmiast rozpoznawani na polach bitew i w zadżumionych miastach jako ci, którzy niosą ratunek.

Święty Kamil de Lellis osobiście doglądał chorych, mył ich rany, karmił i przygotowywał na spotkanie z Bogiem. Jako pierwszy wprowadził rewolucyjne jak na tamte czasy zasady higieny: nakazał wietrzenie sal szpitalnych, regularną zmianę pościeli, izolowanie pacjentów z chorobami zakaźnymi oraz dbanie o lekką dietę chorych. Sam, mimo ciągłego bólu spowodowanego własną chorobą nóg i nerek, potrafił godzinami klęczeć przy łóżkach umierających. Odszedł do Pana wycieńczony pracą 14 lipca 1614 roku w Rzymie. Dziś ten wielki reformator medycyny czczony jest na całym świecie jako najpopularniejszy patron chorych i szpitali, a jego dziedzictwo miłosierdzia i humanitarnego traktowania cierpiących wciąż pozostaje żywe.