Święty Dyzma: Niezwykła historia Dobrego Łotra

Święty Dyzma, znany w tradycji chrześcijańskiej głównie jako Dobry Łotr, nie miał łatwego życia. Większość swoich dni spędził na łamaniu prawa, rozbojach i przestępstwach. Według wczesnochrześcijańskich apokryfów, jego życie od samego początku było naznaczone przemocą i krzywdą, którą wyrządzał innym na piaszczystych drogach starożytnej Palestyny. Prawo rzymskie było jednak surowe i bezlitosne – za swoje czyny Dyzma został złapany, osądzony i skazany na najgorszą z możliwych kar: śmierć przez powieszenie na drzewie hańby.

Momentem, który na zawsze odmienił jego los, było ukrzyżowanie Jezusa. Dyzma zawisł na krzyżu tuż obok Chrystusa, na wzgórzu zwanym Golgotą. Po drugiej stronie znajdował się inny złoczyńca (tradycyjnie nazywany Gestasem), który w swoim bólu i złości zaczął drwić z Jezusa, żądając, by ten uratował siebie i ich, skoro uważa się za Mesjasza. Wtedy wydarzyło się coś niezwykłego. Dyzma, mimo niewyobrażalnego cierpienia, odnalazł w sobie resztki sprawiedliwości. Zganił drugiego łotra, przypominając mu, że oni odbierają słuszną karę za swoje zbrodnie, podczas gdy Człowiek wiszący pośrodku nie zrobił nic złego.

Ten skruszony grzesznik zwrócił się następnie do Chrystusa z prostą, ale niezwykle potężną prośbą: "Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa". Odpowiedź, którą usłyszał, przeszła do historii jako najwspanialsza obietnica miłosierdzia: "Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju". W ułamku sekundy, na łożu śmierci utkanym z drewnianych belek, Dyzma dokonał największej "kradzieży" w swoim życiu – rzutem na taśmę ukradł niebo.

Dzisiaj Dyzma jest znany jako główny patron więźniów oraz osób błądzących, które szukają drogi powrotu do normalnego życia. Jego historia przypomina nam w prosty sposób, że niezależnie od tego, jak nisko upadniemy i jak trudna jest nasza przeszłość, zawsze istnieje szansa na nowy początek i wybaczenie. Często modlą się do niego kapelani więzienni, pracownicy resocjalizacji oraz rodziny osób osadzonych, prosząc o łaskę przemiany serca dla swoich bliskich. Dyzma udowadnia, że miłosierdzie nie ma granic, a ostateczny wyrok nigdy nie należy do ludzi.