Wieczny odpoczynek racz im dać Panie

Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie (Requiem aeternam) to najbardziej fundamentalna, krótka modlitwa Kościoła katolickiego ofiarowywana za dusze zmarłych. Jej korzenie sięgają wczesnego chrześcijaństwa i biblijnej symboliki światła rozpraszającego mroki śmierci oraz wiecznego szabatu – odpoczynku w Bogu po trudach ziemskiego pielgrzymowania. Formuła ta stanowi serce liturgii pogrzebowej, nabożeństw żałobnych oraz modlitwy powszechnej za zmarłych. Odmawiana jest tradycyjnie na zakończenie dziesiątków różańca za zmarłych, podczas wizyt na cmentarzu, w intencjach wypominkowych oraz w codziennym rachunku sumienia jako akt miłosierdzia wobec dusz cierpiących w czyśćcu.
Rodowód biblijny i patrystyczny: Tekst wywodzi się z apokryficznej 4 Księgi Ezdrasza (4 Ezd 2, 34–35: „…requiem aeternam dabit vobis… et lux perpetua lucebit vobis…”), powszechnie cytowanej przez Ojców Kościoła od II i III wieku.
Źródło liturgiczne: Średniowieczne sakramentarze rzymskie i gregoriańskie; oficjalny introit Mszy świętej za zmarłych (Missa pro defunctis) w Mszale Rzymskim oraz rzymskie oficjum za zmarłych (Officium Defunctorum).
Tradycja polska: Powszechna obecność we wszystkich polskich agendach diecezjalnych, rytuałach sakramentalnych oraz XIX-wiecznych kancjonałach (m.in. Śpiewnik kościelny ks. M. Mioduszewskiego, Kraków 1838 r.).