Święty Jan Eudes: Niezwykły Apostoł Serca Jezusa i Maryi

Pomiędzy zarazą a głoszeniem Słowa

Zgłębiając życiorys świętego Jana Eudesa, bardzo szybko zauważymy, że był to człowiek niezwykłego czynu, całkowicie pozbawiony lęku o własne bezpieczeństwo. Przyszedł na świat w 1601 roku w normandzkiej miejscowości Ri, w głęboko wierzącej rodzinie. Już jako czternastoletni chłopiec złożył prywatny ślub czystości, a po solidnych studiach u jezuitów wstąpił do rzymskokatolickiego stowarzyszenia oratorian. Prawdziwy sprawdzian jego wiary nadszedł jednak, gdy we Francji wybuchła straszliwa, dziesiątkująca miasta epidemia dżumy. Jan nie schował się w bezpiecznych murach klasztornych. Zamiast tego, z pełnym narażeniem życia, ruszył do najbardziej zarażonych chorych, dzieląc z nimi trudy, udzielając sakramentów i niosąc pocieszenie. Z obawy przed przeniesieniem zarazy na swoich współbraci, całymi tygodniami sypiał w ogromnej, opuszczonej beczce po cydrze ustawionej na środku pola.

Odnowa moralna i powstanie nowych zgromadzeń

Widząc potężny upadek obyczajów oraz rażąco słabe wykształcenie ówczesnych księży, ojciec Eudes postanowił działać u samych podstaw. Zrozumiał, że Kościół potrzebuje przede wszystkim świętych, mądrych i gorliwych kapłanów, którzy pociągną za sobą wiernych. Przeszedł do historii jako założyciel zakonu eudystów (oficjalnie: Kongregacji Jezusa i Maryi), inicjując powstawanie nowoczesnych seminariów duchownych, które na zawsze odmieniły system formacji we Francji. Jego pasterskie serce nie pozostało również obojętne na los wyzyskiwanych kobiet ulicy. To właśnie po to, by wyrwać je z rąk oprawców i zapewnić im godziwą przyszłość, stworzył Zakon Matki Bożej Miłosierdzia. Zastanawiając się dzisiaj, czego patronem jest Jan Eudes, warto pamiętać, że otacza on swoją potężną modlitewną opieką wszystkich tych, którzy zmagają się z trudną przeszłością i szukają w Kościele bezpiecznej przystani.

Teolog i prekursor wielkiego nabożeństwa

Choć ogromne dzieła charytatywne oraz duszpasterskie Jana Eudesa budzą uzasadniony podziw, to właśnie w dziedzinie teologii i duchowości pozostawił po sobie najtrwalszy ślad. Na wiele lat przed słynnymi widzeniami, których doświadczyła święta Małgorzata Maria Alacoque, ten francuski kapłan z wielką mocą propagował kult Najświętszego Serca Jezusa oraz złączonego z nim Niepokalanego Serca Maryi. To on ułożył pierwsze w historii Kościoła teksty liturgiczne ku ich czci – msze święte i piękne modlitwy brewiarzowe. Kiedy dziś przyglądamy się sztuce sakralnej, charakterystyczne atrybuty świętego Jana Eudesa – w tym zwłaszcza trzymane na dłoni, płonące miłością i oplecione cierniami serce – przypominają nam nieustannie, że Boże miłosierdzie jest jedyną, ostateczną odpowiedzią na wszelkie lęki, zranienia i słabości człowieka.