Modlitwa o zaufanie Bogu – Akt ufności

Boże mój, jestem tak przekonany, że czuwasz nad tymi, którzy Tobie ufają i że nie może im niczego braknąć, kiedy od Ciebie wszystkiego się spodziewają, że postanowiłem na przyszłość żyć bez żadnej troski i zwalić na Ciebie wszystkie moje niepokoje.

Ludzie mogą mnie pozbawić dóbr i czci, choroby mogą mi odebrać siły i środki do służenia Tobie, ja sam mogę stracić Twoją łaskę przez grzech, ale nie stracę nigdy nadziei; zachowam ją do ostatniej chwili mojego życia, a wszystkie demony piekielne będą się silić na próżno, by mi ją wydrzeć.

Niech inni szukają szczęścia w swoim bogactwie, w swoich talentach; niech opierają się na niewinności swego życia, na surowości swojej pokuty, na ilości swoich jałmużn, na gorliwości swoich modlitw.

Co do mnie, cała moja ufność to moja ufność sama. Ufność ta nigdy nikogo nie zawiodła. Nikt nie spodziewał się niczego od Pana na próżno.

Jestem pewny, że będę wiecznie szczęśliwy, bo mam mocną nadzieję, że nim będę; i to od Ciebie, Boże mój, spodziewam się tego szczęścia.

Znam, niestety! Znam aż nadto moją słabość i niestałość, wiem, jak silne są pokusy przeciwko cnocie, jednak nie lękam się wcale, bo Twoja wierność jest moją ucieczką, zachowa mnie ona od wszelkiego upadku, a jeżeli upadnę, Twoja wierność podźwignie mnie, bym znowu służył Tobie.

Mam nadzieję, że mnie będziesz kochał, a ja Ciebie kochać będę niezmiennie; i by tę nadzieję moją posunąć jak można najdalej, ufam Tobie, Stwórco mój, dla Ciebie samego i na przekór mnie samemu. Amen.