Św. Antoni Wielki (Pustelnik)
-
Wspomnienie: 17 stycznia
-
Patron: Zwierząt domowych i hodowlanych, rzeźników, wędliniarzy, koszykarzy, dzwonników, grabarzy, pustelników, chorych na choroby skóry.
-
Atrybuty: Laska w kształcie litery T (krzyż tau), dzwonek, świnka, ogień, księga.
-
Kanonizacja: czczony na zasadzie kultu odwiecznego (przed wprowadzeniem formalnych procedur kanonizacyjnych).
Poznajcie historię człowieka, który mając u stóp wielkie bogactwo, wybrał surowe życie na pustyni, stając się duchowym przewodnikiem dla tysięcy naśladowców.
Żywot św. Antoniego – Od bogactwa do pustelni
Święty Antoni Pustelnik, znany również jako Antoni Wielki lub Antoni Opat, urodził się około 251 roku w Środkowym Egipcie, w miejscowości Koma. Pochodził z zamożnej i pobożnej rodziny chrześcijańskiej, jednak los sprawił, że w wieku 20 lat został sierotą. Przełomowym momentem w jego życiu stała się wizyta w kościele, podczas której usłyszał słowa Ewangelii wg św. Mateusza: "Jeśli chcesz być doskonały, idź, sprzedaj, co posiadasz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie". Antoni potraktował te słowa jako bezpośrednie wezwanie Boga. Sprzedał cały odziedziczony majątek, zabezpieczył los swojej młodszej siostry, powierzając ją opiece pobożnych dziewic, i udał się na pustynię.
Jako patron dnia 17 stycznia, Antoni jest postacią fundamentalną dla historii chrześcijaństwa. Uznaje się go za prekursora życia zakonnego i ojca monastycyzmu. Początkowo żył w pobliżu swojej rodzinnej wioski, ucząc się od starszych pustelników, jednak pragnienie całkowitego oddania się Bogu pchnęło go w głąb Pustyni Libijskiej. Zamieszkał w opuszczonym grobowcu, a później w ruinach starej fortecy w Pispir. To tam rozegrał się jeden z najbardziej znanych epizodów jego życia – kuszenie świętego Antoniego. Szatan, widząc jego niezwykłą gorliwość, dręczył go strasznymi wizjami, przybierając postacie dzikich bestii, kobiet czy demonów, a nawet fizycznie go atakując. Antoni zwyciężał te ataki postem, modlitwą i niezachwianą wiarą w obecność Chrystusa.
Sława jego świętości rozeszła się po całym Egipcie. Wokół jego pustelni zaczęli gromadzić się uczniowie, pragnący naśladować jego styl życia. Choć Antoni pragnął samotności, z miłości bliźniego zgodził się zostać ich duchowym przewodnikiem, kładąc podwaliny pod pierwsze wspólnoty zakonne. Pod koniec życia odwiedził innego wielkiego eremitę – św. Pawła z Teb. Zmarł w wieku 105 lat, około 356 roku, w pełni sił umysłowych, nakazując uczniom ukryć miejsce swojego pochówku, by uniknąć pośmiertnego kultu ciała, co było wówczas pogańskim zwyczajem.
Dziś święty Antoni Pustelnik jest wzywany nie tylko jako opiekun mnichów, ale także jako orędownik w sprawach przyziemnych. Jako patron zwierząt domowych, w dniu jego święta w wielu parafiach odbywają się uroczyste błogosławieństwa inwentarza. Jego życie, opisane barwnie przez św. Atanazego, do dziś inspiruje do poszukiwania duchowej głębi i wyrzeczenia się tego, co przemijające.