Koronka za dusze w czyśćcu cierpiące

Koronka za dusze w czyśćcu cierpiące to krótka i głęboka modlitwa orędownicza, którą można szybko odmówić na tradycyjnej koronce różańca. Oparta na dawnych aktach strzelistych do Niepokalanego Serca Maryi, łączy w sobie wyznanie wiary, nadziei i miłości z błaganiem o miłosierdzie dla zmarłych oczekujących pełni zbawienia. Szczególne znaczenie zyskuje w listopadzie – w Dniu Zadusznym i Oktawie Wszystkich Świętych – a także podczas czuwania przy zmarłych lub w rocznice ich odejścia. Modlitwa przypomina o wspólnocie Kościoła walczącego na ziemi z Kościołem cierpiącym w czyśćcu, niosąc ulgę duszom, które same sobie pomóc już nie mogą.
Źródło: Wieniec Maryjny czyli zbiór nabożeństw ku czci Najświętszej Maryi Panny i za zmarłych, Częstochowa – Kraków, ok. 1910–1925 r. Tradycyjna koronka ukształtowana w polskiej pobożności ludowej na przełomie XIX i XX wieku, łącząca odpustowy akt strzelisty do Serca Maryi („Dulcissimum Cor Mariae, esto salus mea…”, zatwierdzony przez papieża Piusa IX w 1852 r.) z suplikacjami za dusze czyśćcowe.