Święci Szymon i Juda Tadeusz: Apostołowie i Męczennicy

Ogień wiary po krańce cesarstwa: Niezłomni świadkowie Chrystusa na perskim szlaku

Ryk rozjuszonego tłumu pogańskich kapłanów wstrząsnął murami świątyni słońca w perskim mieście Suanir około 67 roku naszej ery. Dwaj sędziwi mężowie z Galilei, którzy przeszli pieszo tysiące mil przez pustynie Bliskiego Wschodu, stanęli przed ołtarzami pogańskich bożków, odmawiając złożenia kadzidła. Gdy w odpowiedzi na ich żarliwą modlitwę pękły marmurowe posągi bóstw, a wrzeszczące demony uciekły w popłochu, wyrok mógł być tylko jeden. Fanatyczny tłum rzucił się na apostołów, pieczętując ich ziemską wędrówkę.

Od galilejskich wiosek do grona Dwunastu: Narodziny powołania

Obaj apostołowie przyszli na świat w I wieku przed Chrystusem na terenie Galilei, dorastając w cieniu rzymskiej okupacji, która rozniecała w żydowskich sercach tęsknotę za zapowiadanym przez proroków Mesjaszem. Szymon nosił przydomek „Gorliwy” (po aramejsku Kananaios, po grecku Zelotes). Wskazywało to na jego bezkompromisowe przywiązanie do Prawa Mojżeszowego, a być może także na wcześniejszą przynależność do stronnictwa zelotów – ludzi gotowych z bronią w ręku walczyć o suwerenność Izraela. Kiedy jednak spotkał Nauczyciela z Nazaretu, jego radykalny zapał nie wygasł, lecz został przekuty w bezgraniczne oddanie Królestwu Bożemu.

Z kolei Juda Tadeusz – nazywany w Ewangeliach także Judą Jakubowym lub Lebbeuszem, co oznacza „człowieka o wielkim sercu” – był synem Alfeusza (Kleofasa) i Marii Kleofasowej, krewnej Najświętszej Maryi Panny. Należał więc do bliskich krewnych samego Jezusa. To właśnie on podczas Ostatniej Wieczerzy zadał Mistrzowi kluczowe pytanie, odnotowane przez świętego Jana: „Panie, cóż się stało, że nam się masz objawić, a nie światu?”. Usłyszał wówczas ponadczasową obietnicę o Bogu, który przychodzi i mieszka w sercu każdego, kto Go prawdziwie miłuje.

Misja bez granic: Od Nilu po Tygrys i Eufrat

Po zstąpieniu Ducha Świętego w Wieczerniku apostołowie wyruszyli w najdalsze zakątki ówczesnego świata, niosąc Dobrą Nowinę ludom pogrążonym w mrokach pogaństwa. Poznając dramatyczny życiorys świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza, dostrzegamy ich gigantyczny rozmach ewangelizacyjny. Szymon głosił Ewangelię z niestrudzoną pasją w Egipcie, północnoafrykańskiej Cyrenejce, a według niektórych starożytnych tradycji dotarł nawet do Mauretanii.

Święty Juda Tadeusz zaniósł natomiast światło wiary do Judei, Samarii, Idumei oraz Syrii. Starożytne przekazy, utrwalone między innymi przez historyka Euzebiusza z Cezarei, wiążą jego postać z poselstwem do króla Edessy, Abgara V. Władca ten, cierpiący na nieuleczalną chorobę, poprosił o pomoc Jezusa. Tadeusz przybył do pałacu króla z płótnem noszącym cudowne odbicie twarzy Zbawiciela (Mandylion), przynosząc władcy nie tylko uzdrowienie ciała, lecz także chrzest dla całego królestwa Osroene. To niezwykłe wydarzenie ukształtowało późniejszą ikonografię świętego, przedstawiającego go z medalionem Chrystusa na piersi.

Drogi obu mężów połączyły się ostatecznie na obszarze Mezopotamii i imperium partyjskiego. Razem przemierzali tereny dzisiejszego Iraku i Iranu, zakładając pierwsze wspólnoty chrześcijańskie, wyświęcając kapłanów i odważnie stawiając czoła potężnej kaście kapłanów zoroastryjskich oraz czarnoksiężników, którzy widzieli w apostołach śmiertelne zagrożenie dla swoich wpływów.

Niezłomne świadectwo i męczeńska krew w pogańskim Suanir

Ostateczna konfrontacja nadeszła w perskim mieście Suanir. Pogańscy czciciele gwiazd zażądali od apostołów złożenia pokłonu i ofiary słońcu oraz księżycowi. Zamiast tego Szymon i Juda obnażyli bezsilność bożków, z których rozkazu apostolskiego uciekły demony, rozbijając posągi w proch. Rozwścieczeni kapłani podburzyli zebrany motłoch do natychmiastowej, krwawej zemsty.

Święty Szymon został obezwładniony, przywiązany do drewnianego pala i bezlitośnie przecięty na pół wielką piłą ciesielską, przyjmując męczeńską śmierć z modlitwą za oprawców na ustach. Świętego Judę Tadeusza powalono na ziemię, okrutnie bito maczugami i kijami, a następnie ścięto toporem lub przebito halabardą. To krwawe męczeństwo świętego Szymona i Judy Tadeusza, datowane przez historyków Kościoła na około 65–70 rok, stało się ziarnem, z którego wyrosły prężne wspólnoty chrześcijańskie Wschodu.

Ciała męczenników zostały z czcią pochowane przez wiernych, a po wiekach ich relikwie przewieziono do Rzymu. Dziś spoczywają wspólnie w Bazylice św. Piotra na Watykanie, w lewej nawie transeptu pod ołtarzem świętego Józefa, gdzie do dziś odbierają cześć od pielgrzymów z całego globu.

Czy wiesz, że…
przez całe stulecia św. Juda Tadeusz był niemal całkowicie zapomniany przez wiernych, ponieważ jego imię kojarzyło się z Judaszem Iskariotą, zdrajcą Chrystusa? Ludzie bali się wzywać jego orędownictwa z obawy przed pomyłką. Przełom nastąpił za sprawą mistycznych objawień św. Brygidy Szwedzkiej i kazań św. Bernarda z Clairvaux w średniowieczu, którym Chrystus osobiście polecił modlić się do Tadeusza w sprawach po ludzku beznadziejnych, obiecując, że ten niedoceniany dotąd apostoł okaże się najskuteczniejszym orędownikiem w najczarniejszych godzinach życia.